Verkondiging op 27 september 2026
H. Willibrordusbasiliek te Hulst
Vicaris Wiel Wiertz
Lezingen:
Ezechiël 18, 25-28
Filipenzen 2, 1-5
Mattheüs 21, 28-32
Beste mensen, de meesten van ons hebben altijd heel gauw hun woorden paraat. Maar laten we eerlijk zijn: wat veranderen ze?
De woorden van Jezus houden ons vandaag een spiegel voor. Hij vertelt het verhaal van twee zonen. De één zegt heel gauw en braaf ‘ja’ op vaders vraag, maar doet vervolgens niets. De andere zoon weigert eerst, maar krijgt al gauw spijt en stroopt alsnog zijn mouwen op.
Jezus sympathie gaat uit naar de doener, niet naar de prater.
Gaan we naar onze tijd, dan raakt dit de kern van wat het betekent om een missionaire parochie te zijn. Een missionaire parochie is er niet om passief te beheren wat er nog is. Een missionaire parochie is een gemeenschap van gelovigen die in de wereld van vandaag in beweging komt. Dat vraagt om een radicale ommekeer. De ommekeer van een kerk waar we vooral komen om het aangeboden geloof te consumeren naar een kerk die ons op weg zet om vanuit ons gedeelde geloof te leven en te werken aan onze wereld die we met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid bewonen.
Deze ommekeer vraagt fundamenteel om een actieve houding van vrede. Het is voor mensen van geloof wezenlijk om altijd en steeds de vrede te zoeken en na te leven. Paus Leo, die op dit moment in Lourdes is, heeft met krachtige woorden gezegd: de christen is ten diepste altijd een mens van vrede en nooit een mens van oorlog en geweld. Vrede is nooit een passief afwachten, maar altijd een actieve opdracht. Het is de weigering om mee te gaan in de polarisatie, de hardheid of de strijd. Het vraagt om de moed de minste te durven zijn en altijd weer bruggen te willen bouwen waar nu muren staan.
Beste mensen, ommekeer begint altijd in ons persoonlijke leven. Zo was het bij de tollenaars en publieke vrouwen in het evangelie. Zo gebeurde het in het leven van Franciscus van Assisi, van wie we binnenkort de feestdag vieren. Franciscus leefde voor zichzelf totdat zijn hart openging voor Jezus. Dat veranderde alles. Zijn persoonlijke ommekeer werd het begin van een missie die, ongelofelijk maar waar, de hele toenmalige kerk op haar grondvesten deed schudden en veranderde. Franciscus werd bij uitstek die mens van vrede, die met het evangelie in zijn hart de geweldloosheid leefde en bovendien steeds veel respect had voor de schepping, voor alle soorten van leven.
Die ommekeer heeft onze wereld ook vandaag heel erg nodig. Die verandering start bij ons, bij u en bij mij. Durf ik, durven wij, hier en thuis, te breken met onze routine? Durven wij als parochie gerechtigheid en vrede écht te leven?
Ommekeer is geen vroom woord uit vervlogen tijden. Het is de moed hebben om precies vandaag en nú te zeggen: ik ga het anders doen. God vraagt niet naar mijn perfecte verleden. God vraagt naar onze bereidheid nu. Laten we stoppen met al dat vele praten over hoe het kan en over hoe het moet. Handen uit de mouwen! Met geloof stappen we de wijngaard binnen om met onze daden zijn evangelie te verkondigen. We hebben een verantwoordelijke opdracht. Er is nog veel te doen.
In die zin wens ik ons allen vrede en alle goeds.
