Onias Landveld vertelt hoe zijn afkomst en zijn jeugd zijn leven hebben gevormd. Als klein jongetje kwam hij vanuit Suriname in Venlo terecht, als enig zwart kind. 

Hij kreeg vragen of hij gewend was om op schoenen te lopen en of hij aan lianen was komen aanwaaien. Daar leerde hij dat hij niet te veel mocht opvallen. Dat zorgde ervoor dat hij zich snel kan aanpassen, maar ook dat hij tot op de dag van vandaag zoekt naar waar hij écht thuis is. 

Verstrikt in een gesloten kerk

Jarenlang zat hij in een apostolisch-profetische kerk. Hier kwam hij op zijn achttiende terecht, met slechts één koffer met kleding, geen geld en een verlopen paspoort. Kritische vragen stellen kon daar niet; wie dat deed, werd belachelijk gemaakt door de rest van de leden. 

Op een avond bad hij eerlijk: 'God, als dit het plan is dat Hij voor mij heeft, dan kan ik het niet dragen, ik ga dit niet kunnen doen.' Vanaf dat moment zette hij andere stappen en verliet hij de gesloten kerk. 

Thuis op het podium

Via ritme en woorden vond Onias een manier om te overleven en zichzelf terug te vinden. Spoken word gaf hem in die onzekere tijd de taal en ruimte om zich uit te drukken. Binnen korte tijd stond hij op podia en werd hij stadsdichter van tilburg. Het podium werd zijn nieuwe thuis. 

Twee verschillende mensen

Inmiddels is Onias vader van een zoon en is hij bezig met wat hij kan doorgeven aan anderen. Volgens hem kun je mensen grofweg in twee groepen verdelen. De ene groep zegt: de wereld heeft mij pijn gedaan, dus ik ga pijn doen. De andere groep zegt: ik ga ervoor zorgen dat wat mij is aangedaan, niet met een ander gebeurt. 

'Elke dag vecht ik om in die tweede groep te blijven', vertelt hij aan Annemiek Schrijver Zodat hij zelf de voorbeeldfiguur is die hij in zijn eigen jeugd heeft gemist. 

De verwondering met Onias Landveld is te zien op zondag 25 januari om 08.25 uur bij KRO-NCRV op NPO 2