Naar Nederland  

Humberto Tan wordt geboren in Suriname. Als hij drie jaar is, verhuist hij met zijn moeder, broers en zus naar de Bijlmer in Amsterdam. ‘Ik kan me de verhuizing niet zo goed herinneren. Het was koud, dat weet ik nog wel,’ vertelt Humberto tijdens een openhartig interview met presentator Rik Felderhof. 

Aan zijn tijd in Suriname herinnert Humberto zich vooral losse flarden. ‘Bij een tropische bui gingen we rennen en spelen in de regen.’ 

Rondkomen met weinig   

Thuis is het best pittig om rond te komen. Omdat zijn vader niet aanwezig is in zijn jeugd, staat moeder Hilly er alleen voor. Humberto: ‘Mijn moeder werkte veel. Ze ging om half 8 de deur uit en kwam om half 8 weer thuis.’   

Toch merkt Humberto als klein kind niet veel van de afwezigheid van zijn vader, precies zoals zijn moeder graag wil. ‘Mijn moeder werd er boos van als ouders problemen bespraken met hun kinderen. Ze zei: kind zijn ben je maar één keer, iedereen krijgt z’n eigen problemen vanzelf wel,’ vertelt Humberto. ‘Ik heb bij haar geen verdriet gemerkt dat mijn vader er niet was.’  

Zelfstandigheid 

De belangrijkste les die Humberto van zijn moeder heeft geleerd, is om zelfstandig te zijn. ‘En dat je je niet te veel moet aantrekken van wat andere mensen van je vinden.’  

Nu Humberto zelf kinderen heeft, begrijpt hij de keuze van zijn vader niet. ‘Ik zou het me niet kunnen voorstellen dat ik geen contact heb met mijn kinderen. Wat er ook gebeurt, ik kan het me niet voorstellen.’ Toch heeft Humberto zijn vader als klein kind niet gemist. ‘Mijn moeder was vader en moeder tegelijk.’  

Levenslust  

Humberto is door de jaren heen sterker in het leven komen te staan. ‘Ik ben helaas veel mensen verloren in mijn directe omgeving, mijn moeder en twee broers bijvoorbeeld,’ vertelt hij. 

Door het verlies van dierbaren is die houding alleen maar sterker geworden. ‘Volgens mijn moeder en tantes ben ik altijd al spontaan en onbezonnen geweest, die houding is door de jaren heen alleen maar versterkt.’ Humberto heeft meer levenslust: ‘Ik geniet van kleine dingen, van grote dingen. Ik ben dankbaar voor ouder worden, dat is iets moois.’