De Franse kunstenaar Gustave Doré (1832-1883) verwierf faam als illustrator, karikaturist, schilder, lithograaf en beeldhouwer. Zijn gravures van Bijbelse voorstellingen zijn bij katholieken het bekendst.
Doré wordt voornamelijk geassocieerd met de Romantiek. Zijn werk, met name zijn dramatische en gedetailleerde illustraties, past binnen de romantische traditie door de nadruk op emotie, fantasie en het sublieme. Later in zijn carrière vertoonde zijn werk ook invloeden van het Symbolisme.
Paul Gustave Louis Christophe Doré werd op 6 januari 1832 geboren in Straatsburg. Hij groeide op vlakbij de kathedraal met haar betoverende façade. Op jonge leeftijd verbaasde hij zijn onderwijzers met zijn tekentalent. Bovendien begon hij op zevenjarige leeftijd verschillende instrumenten te bespelen, waaronder de viool, die hij later op virtuoze wijze beheerste.
Op negenjarige leeftijd waagde hij zich voor het eerst aan de illustratie van Dante Alighieri’s Goddelijke Komedie. Al op zijn dertiende ging hij naar Parijs en in 1847, toen hij vijftien was, werkte hij als illustrator bij het Journal pour rire. In datzelfde jaar werd ook zijn eerste werk, De avonturen van Hercules, uitgegeven door de Parijse uitgeverij Aubert.
In 1853 kreeg hij de kans om de illustraties bij de werken van de Engelse dichter Lord Byron te verzorgen. Later volgden opdrachten voor andere publicaties, waaronder de illustratie van de Engelse Bijbel. Tien jaar later illustreerde Doré de Franse uitgave van Don Quichot van Miguel de Cervantes waarvoor hij 370 afbeeldingen maakte.
In 1865 publiceerde Doré La Sainte Bible, een monumentaal werk bestaande uit meer dan 200 gravures van taferelen uit het Oude en het Nieuwe Testament. Dankzij het succes dat hij daarmee behaalde, kon hij een jaar later in Londen een grote overzichtstentoonstelling houden, die leidde tot de oprichting van de Doré-galerie in Covent Bond Street.
In 1872 verscheen het boek met de titel London: A Pilgrimage. Daarin zijn 180 gravures opgenomen, die weliswaar commercieel succesvol bleken, maar ook aan harde kritiek werden blootgesteld. De meeste critici verweten Doré dat hij de nadruk vooral op de arme wijken van de Britse hoofdstad had gelegd. Desondanks kreeg de kunstenaar in Groot-Brittannië talrijke vervolgopdrachten.
Doré maakte 100 illustraties voor het in 1877 verschenen boek Histoire des croisades van Joseph François Michaud, een populaire romantische geschiedschrijving van de Kruistochten.
Doré was in de eerste plaats illustrator en grafisch kunstenaar. Zijn olieverfschilderijen waren vaak ambitieuzer en groter van schaal, maar speelden een secundaire rol in zijn productie en commerciële praktijk. Hoeveel hij er precies heeft gemaakt, is niet bekend, maar men schat tussen enkele tientallen en honderd. Een groot deel daarvan hangt in het Musée d'Art moderne et contemporain de Strasbourg. Daaronder is Le Christ quittant le prétoire (‘Christus verlaat het praetorium’), geschilderd tussen 1867 en 1872. Het is het grootste van zijn religieuze olieverfschilderijen en het werk dat hij beschouwde als zijn ‘levenswerk’.
Gustave Doré stierf op 23 januari 1883 in Parijs aan de gevolgen van een hartaanval. De kunstenaar werd slechts 51 jaar oud en liet een indrukwekkend oeuvre na met enkele duizenden unieke werken. Hij vond zijn laatste rustplaats op de Parijse begraafplaats Père-Lachaise (divisie 22).
Doré wordt in vroege biografieën, zoals The Life and Reminiscences of Gustave Doré (1885) van de Amerikaanse journalist Blanche Roosevelt, beschreven als belijdend rooms-katholiek. Kunsthistorici uit de 20ste en 21ste eeuw zijn daar terughoudender in, omdat zij daarvoor geen bewijs in Doré’s dagboeken, brieven en genoteerde uitspraken kunnen vinden. Feit is wel dat hij veel gelovigen met zijn voorstellingen van Bijbelse verhalen diep heeft beïnvloed.