Sint-Zita (13de eeuw) is een Toscaanse heilige. Zij is de patrones van huisvrouwen, dienstbodes en bakkers.
Zita werd omstreeks 1210 geboren in Monte Sacro, Toscane. Op 12-jarige leeftijd trad ze als dienstbode toe tot het huishouden van de familie Fatinelli in Lucca. Daar bleef ze tot haar dood op 28 april 1272.
Zita stond bekend om haar hoge arbeidsethos. Ook verdroeg ze onrechtvaardige behandeling en bespotting. Haar seksuele reinheid verdedigde ze echter als een leeuwin: telkens als ze aangerand dreigde te raken, beet ze sterk van zich af.
Haar liefde voor de armen was groot. Ze hielp hen binnen de grenzen van de wet. Over haar deden verhalen de ronde dat ze bij haar hulp goddelijke bijstand kreeg. Ook verkondigde ze het evangelie op haar eigen bescheiden wijze. Gaandeweg kreeg zij in Lucca de reputatie een levende heilige te zijn.
Na haar dood ontstond een cultus bij haar graf. Haar lichaam werd uiteindelijk bijgezet in de kerk van San Frediano in Lucca. Het zou op bovennatuurlijke wijze worden behoed tegen ontbinding; sommigen beweren echter dat er sprake is van natuurlijke mummificatie.