Lief gebaar is het jaarlijkse initiatief van KRO-NCRV dat laat zien dat kleine acties een groot verschil kunnen maken. Voor Wilma (62) en Jill (15) is dat wel duidelijk: wat begon als lief gebaar van Wilma is inmiddels uitgegroeid tot een hechte vriendschap.
‘Wat zullen we eens gaan doen?’ Jill kijkt Wilma vragend aan. De maatjes zouden gaan fietsen met Jills elektrische tandem en daarna lunchen. Maar het is vandaag eigenlijk best warm. Ze besluiten Castellum Hoge Woerd te bezoeken, ze wonen tenslotte allebei in de buurt van het herbouwde Romeinse fort. ‘Kijk, daar stonden de Romeinen vroeger op de uitkijk’, wijst Jill, terwijl ze vanaf het dak naar beneden tuurt. Al kletsend lopen ze daarna naar de stallen van de stadsboerderij ernaast.
Het contact tussen hen voelt volkomen vertrouwd, warm en ongedwongen. ‘Als familie, als een vriendschap, zoiets’, omschrijft tiener Jill hun relatie. Wilma lacht: ‘Mensen vragen me vaak wat de klik nu precies is. Ik kan het eigenlijk niet uitleggen, we hebben het gewoon leuk met elkaar, of niet?’ Jill knikt.
Vrijwilliger
De twee kennen elkaar inmiddels al acht jaar. Nadat Wilma minder ging werken, meldde ze zich aan bij vrijwilligersorganisatie Handjehelpen. ‘Ik wilde graag iets betekenen voor een ander.’ De ouders van Jill zochten in die tijd een maatje voor hun dochter.
Jill heeft het CHARGE-syndroom, een gecompliceerde genafwijking waardoor ze onder andere slecht hoort en ziet en last heeft van evenwichtsstoornissen. Het meisje vond bovendien lastig aansluiting bij leeftijdsgenoten. De vrijwilligersorganisatie zag, ondanks het leeftijdsverschil, een potentiële match. Wilma: ‘Het begon met knutselen en spelletjes. Nu ga ik mee naar de zwemles en fietsen we samen. Jill zei laatst heel mooi: "Als we fietsen voel ik me vrij." Ik had me nooit zo gerealiseerd hoezeer ze ervan geniet.’
'Er zijn zoveel eenzame mensen, klop gewoon aan'
Waardevol
De impact van het vrijwilligers-werk is sowieso groter dan ze eerst besefte, vertelt Wilma. ‘In het begin dacht ik, wat maken die twee uurtjes per twee weken nou voor verschil? Maar we hebben een band opgebouwd, het voelt alsof we met elkaar meegroeien. Maatje zijn is een waardevolle wisselwerking: ik doe iets voor Jill en ik haal er zelf ook veel plezier uit.’
Jill vertelt bij een gebakje in een nabijgelegen restaurant over de gezelligheid en vriendschap die ze bij Wilma vindt. ‘De overgang van de basisschool naar de middelbare was bijvoorbeeld lastig. Het was fijn dat ik bij haar dan even rustig een bakkie kon doen.’
'Maatje zijn is een waardevolle wisselwerking'
Aandacht
Inmiddels is Wilma ook maatje van een meisje met een zieke moeder. ‘Ik kom bij verschillende soorten mensen over de vloer; dat is verrijkend en verruimt mijn blik.’ Iets doen voor een ander hoeft trouwens niet als ‘officiële’ vrijwilliger, benadrukt ze. ‘Een lief gebaar kan heel klein zijn, gewoon naar iemand omkijken.’
Jill knikt. ‘Iets liefs doen voor je oude buurvrouw bijvoorbeeld, gewoon vragen: “Hé, zullen we wat leuks gaan doen?” Er zijn zoveel eenzame mensen, klop gewoon aan.’ Zelf zou Jill na haar snuffelstage bij de regionale omroep wel in de media willen werken. ‘Dan kan ik andere kinderen met een handicap zelfvertrouwen geven. Laten zien dat je ook als je een beetje anders bent, kunt bereiken wat je wilt.’ Nu Jill naar het laatste jaar van de middelbare school gaat, is er minder tijd voor leuke dingen. Maar de maatjes blijven elkaar zien. Ook als Jill binnenkort gaat afzwemmen.
Daar is Wilma uiteraard bij.
Dit artikel komt uit Vertel
Ons magazineVertel gaat verder waar onze programma's stoppen.
Maak kennis met onze makers, lees persoonlijke verhalen en krijg een kijkje achter de schermen bij KRO-NCRV.
