Achter elke stem of bekend gezicht schuilt een mens met een eigen zoektocht, vragen en kleine momenten van betekenis. In de rubriek Even Kletsen spreken we met onze presentatoren. Dit keer is dat presentator Benji Heerschop. Voor Pointer Checkt ontmaskert hij desinformatie en laat hij zien hoe belangrijk betrouwbare journalistiek is.
3 mei is het de dag van de persvrijheid. Voor Pointer Checkt ben je hier dagelijks mee bezig. Hoe ‘persvrij’ ervaar jij Nederland?
Benji: ‘Ik merk dat we in een klimaat leven waarin het niet vanzelfsprekend is dat journalisten volledig in vrijheid kunnen werken. De persvrijheid staat echt onder druk. Als ik voor een interview over straat loop met een microfoon waarop KRO-NCRV staat, voel ik me soms onveilig. Ik weet dat er mensen zijn die kritisch naar de publieke omroep kijken.
Met Pointer Checkt sporen we desinformatie op en factchecken we die. We proberen een tegengeluid te bieden tegen alle desinformatie die rondzwerft.
Een onderzoek dat me is bijgebleven, ging over collageen. Dat is een populair supplement, vooral op social media. Voor dat onderzoek heb ik dertig dagen lang collageen geslikt, maar het bleek niks te doen. De werking is niet wetenschappelijk bewezen. Het verbaast mij dat het toch zo veel wordt verkocht en dat influencers dit product promoten.’
Ben je zelf weleens misleid door desinformatie?
‘Een tijd geleden wilde ik graag een paar kilo afvallen. Op Instagram kwam ik toen een advertentie tegen voor een voedingspakket waarmee je binnen een maand tien kilo zou kunnen verliezen. Het pakket bestond vooral uit shakes en pillen, daarnaast mocht je niets anders eten. Ik dacht: laat ik het gewoon proberen.
Ik werkte toen nog maar net bij de redactie van Pointer Checkt. Toen mijn collega’s hiervan hoorden, vroegen ze meteen: weet je eigenlijk wel wat erin zit? Dat wist ik niet. We zijn het samen gaan uitzoeken. En wat bleek? Het was pure troep. Uiteindelijk heb ik er gelukkig niets mee gedaan.’
‘Kwetsbare mensen trappen sneller in misleidende reclames’
Hoe voelde het voor jou om misleid te worden?
‘Ik was boos op mezelf. Maar ik vind het vooral erg wanneer dit andere mensen overkomt. Dat is ook een van de redenen waarom ik dit werk doe. Kwetsbare mensen trappen sneller in misleidende reclames. Ik vind het naar om te zien hoe er misbruik wordt gemaakt van mensen die bijvoorbeeld ziek zijn. Zij zijn onzeker over hun leven en willen in die zin alles doen voor hun gezondheid.'
Je bent genomineerd voor een Tegel. Wat betekent dat voor jou?
‘Dat is een hele eer. Het voelt als een waardering voor het werk dat ik samen met het team van Pointer Checkt doe. Ik vind het heel tof dat er een prijs is voor journalistiek talent, zeker nu de journalistiek onder vuur ligt.’
Wat is een Tegel?
De Tegel is een prijs voor journalistiek talent en wordt jaarlijks aan tien mensen uitgereikt. Het initiatief is ontstaan vanuit de behoefte om de maatschappelijke functie van de journalistiek te benadrukken. De prijs is een erkenning van en eerbetoon aan journalisten die een belangrijke bijdrage hebben geleverd.
Bron: De Tegel
Droom je er van jongs af aan al van om presentator te worden?
‘Als klein kind presenteerde ik altijd radio op mijn zolderkamer. Ik droomde ervan om dat later in het echt te doen. Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik andere interesses. Pas tijdens mijn studententijd kwam mijn interesse in media en presenteren weer terug. Het is best onwerkelijk dat ik nu echt presentator ben. Ik hoop dat ik dit nog heel lang mag doen.’
Wat heeft jou geïnspireerd om je droom te volgen?
‘Mijn opa is altijd mijn soulmate geweest. Toen hij overleed, was dat een heel intense periode voor mij. Gelukkig heb ik vlak voor zijn overlijden nog een bijzonder gesprek met hem gevoerd.
Ik ging op reis naar Curaçao en voordat ik vertrok, heb ik geluncht met mijn opa. Niets bijzonders, volgens mij heb ik gewoon croissantjes bij de supermarkt gehaald. Maar ik voelde de drang om een goed gesprek met hem te voeren. Ik vroeg hem: wat moet ik doen als jij er niet meer bent? En hij zei: blijf gewoon doen wat je nu doet. Je mag best even rouwen, maar daarna moet je gewoon weer door.
‘Tijdens mijn werk als presentator heb ik altijd een stemmetje in mijn achterhoofd, dat zegt: ‘Het gaat goed zoals ik het doe.’
Na mijn reis overleed hij. Zijn woorden hebben mij in die periode op de been gehouden. Ook tijdens mijn werk als presentator heb ik altijd een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: het gaat goed zoals ik het doe.’
