Een zonnetje tijdens zijn ziekte 

Veel mensen kennen Ruud als verslaggever van RTL Boulevard. Op social media is hij open over zijn ziekte en zijn behandelingen. Zijn boek komt na zijn overlijden binnen op nummer 1 op de lijst Bestseller 60. 

Ruud heeft een melanoom. Hoe lang hij nog heeft, weten de artsen niet. Als hij en Jeannot een jaar samen zijn, wordt Ruud opnieuw ziek. Vier jaar lang delen ze een relatie en een ziekteproces. Jeannot: ‘We waren beiden nog heel jong en om dan dit al mee te moeten maken, is zo verdrietig.’ 

Toch blijft Ruud wie hij is. 'Ruud was echt een zonnetje, ook tijdens zijn ziekte.' Hij krijgt iedereen mee en laat iedereen lachen, tot in zijn laatste dagen. 'Die humor is hij nooit kwijtgeraakt. Zelfs als zijn lichaam het niet meer deed, kon hij nog grinniken.’ 

Het afscheid begint al eerder 

Het rouwen begint voor Jeannot al tijdens de ziekte. De spanning is er non-stop: de uitslagen, de MRI waarin Ruud niet kan bewegen. ‘Je wilt niet iemand van wie je houdt zo slecht zien. Je wilt het tij keren.’ Maar hoop doet leven. ‘Als er een kans bestaat om beter te worden, wil je daar ook voor gaan.' 

Dan komt er goed nieuws. De immuuntherapie slaat aan en alle melanomen verdwijnen. ‘We hadden zo'n upper. We dachten: het is niet voor niets geweest.'  

De blijdschap duurt een halfjaar. Als Ruud zich tijdens een weekendje in Antwerpen ineens veel minder goed voelt, blijkt de ziekte terug. De behandelend artsen hebben hiervoor geen verklaring. Drieenhalve week na zijn weekendje in Antwerpen overlijdt Ruud. 

De laatste periode voor zijn overlijden zijn zwaar. Ruud is deels verlamd, maar hij wil niet dood. ‘Hij had zoveel levenslust. Hij heeft echt gestreden tot aan het bittere einde.’ Jeannot moet het aanzien. ‘Dat doet veel met je als nabestaande.’ Zelfs de huisarts vraagt: houd jij het wel vol als partner? ‘Dat vond ik toen heel gek. Maar nu ik op het ziekteproces van Ruud terugkijk, besef ik dat het veel impact had.’ 

Vijf jaar: vers en lang tegelijk 

Rouw verandert met de tijd. ‘Vijf jaar voelt heel vers, maar ook heel erg lang.’ Herinneringen vervagen. Terug naar de tijd dat ze samen waren, gaat niet makkelijk meer. Maar de mooie momenten overschaduwen nu de minder mooie. ‘Ruuds positiviteit heeft meer de overhand dan het verdriet dat hij er niet meer is.’ 

Elke dag denkt Jeannot nog aan hem. ‘Het is alleen niet meer zo'n groot thema dat het impact heeft op mijn leven. Na al die jaren lijkt het bijna vreemd. ‘Als ik nu over hem praat, voel ik me bijna niet schuldig dat ik niet huil.’ Dat voelt ook ergens goed. ‘Ik ben blij dat een mens zo veerkrachtig kan zijn en kan denken aan de mooie momenten, al was het heel kort. Dat is wel cliché, maar je wilt niet in zware rouw blijven.’  

Acceptatie 

Jeannot is door alle fases van rouw gegaan. ‘Soms ging ik terug, soms een stap verder.’ Acceptatie helpt volgens hem het meest. ‘Anders blijf je vastlopen in datgene wat er niet meer is.’ Dat betekent niet dat je iemand minder mist. ‘Je draagt iemand je hele leven mee.’ 

Het heeft zijn kijk op het leven en de dood veranderd. ‘Ik ben me sterk ervan bewust dat je van elkaar moet genieten, net als van het leven. Ruud kon zo goed in het moment genieten, omdat hij niet wist wanneer het over zou zijn.’ 

Herdenken samen 

Op de overlijdensdag van Ruud en op zijn verjaardag komen familie en vrienden bij elkaar. ‘Ik zie heel erg op tegen zo'n dag. Het is fijn om herinneringen op te halen, maar je voelt ook extra het besef dat iemand er niet meer is.’ 

Iedereen gaat anders met verdriet om. Ook de verhoudingen zijn veranderd. Jeannot staat er nu met een nieuwe relatie, waar hij eerst alleen stond. Het praatje over Ruud laat hij nu aan de moeder van Ruud over. ‘Dat maakt het soms lastig, want je merkt dat tijd alles verandert. Dan ben ik heel trots op hoe iedereen er nu staat.’ 

Doorgaan met wat Ruud begon 

Vergeten wordt Ruud niet. ‘Hij heeft ervoor gezorgd dat heel veel mensen hem in hun hart meedragen.’ Zijn gedachtegoed leeft voort in Stichting Ziek Gelukkig. Vrienden en familie rennen ieder jaar de Marathon van Amsterdam om geld in te zamelen voor het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. De stichting Ziek Gelukkig subsidieert daar diverse projecten. Ook de moeder van Ruud haalt geld op met haar schilderijen. En eens per jaar is er een bingo in een café in Amsterdam. 

Praten over de dood 

‘Ruud was niet bang voor de dood, maar wel bang om dood te gaan. Hij vond het ook veel te leuk om hier te zijn.’ Over wat er met energie gebeurt als je overlijdt, praten ze vaak. ‘Ik was altijd veel meer dan Ruud in de stress als we het over zijn dood hadden. Dat er niks is, vond ik eng en gek.  

Over een wereld zonder hem praat Ruud alleen liever niet. ‘We bleven heel positief.’ Op zijn sterfbed stelt Jeannot toch de lastige vragen. Ze weten wat Ruud wil. Hij wil begraven worden in Amsterdam, waar hij altijd zichzelf kon zijn. En tijdens de ceremonie wil hij Zonder jou horen, gezongen door Do, 'een van de mooiste stemmen van Nederland'. 'Hij was heel attent, maar ook een luxepoes.' 

Op zondag 1 november is de Nationale Lichtjesavond. Nederland staat dan samen stil bij dierbaren die er niet meer zijn. De uitzending is vanaf 20.30 uur live te zien op NPO 1.