Met een kleine daad kun je veel voor iemand betekenen, vindt Frits Mandersloot. Daarom nodigt hij af en toe vluchtelingen van het AZC Schalkhaar uit om samen te eten. ‘Als je met een vluchteling aan tafel zit, kijk je heel anders naar de thematiek. Zodra je elkaar leert kennen, zie je dat het gewoon mensen zijn zoals jij en ik.’
Samen met de Turkse Nermin Çelik staat Frits achter het vuur in zijn eigen keuken. ‘We hebben elkaar leren kennen omdat mijn vrouw en ik ons hadden aangemeld voor het project ‘Samen Eten’ van het AZC in Schalkhaar’, zegt Frits. ‘We leven hier in welvaart en bij het AZC wonen er mensen die op de vlucht zijn. Mijn insteek is altijd: mensen gaan niet zomaar op de vlucht. Dat doen ze omdat ze in hun thuisland geen perspectief hebben. Waarom zouden we dan niet een beetje van onze welvaart delen met deze mensen?’
'Zodra je elkaar leert kennen, zie je dat het gewoon mensen zijn zoals jij en ik'
Praten over Nederland
‘Voor ons is het samen eten heel belangrijk’, zegt Nermin. ‘Het is een mooie kans om te praten over de Nederlandse cultuur, het eten en de taal.’ Nermin en haar man vluchtten uit Turkije. Beide hadden ze daar een goede baan bij een overheidsinstituut, maar door hun politieke overtuigingen liepen ze gevaar als ze in hun land zouden blijven.
Ondertussen verblijven ze niet meer in het AZC, maar hebben ze wel nog steeds contact met Frits en zijn vrouw. ‘Het is zo fijn als ze mij een bericht sturen om te vragen hoe het met me gaat’, aldus Nermin. ‘Ik voel me dan belangrijk en dat is heel fijn.’
‘Gewoon mensen zoals wij’
Samen eten geeft ook hele andere inzichten aan de gastheer. ‘Als je mensen uit andere culturen aan tafel hebt, dan krijg je een hele andere discussie over vluchtelingen dan wanneer je het over de grote algemene thematiek hebt. Dan zie je vluchtelingen misschien als een bedreiging. Zodra je aan tafel zit en elkaar leert kennen, zijn die grenzen weg en zie je dat het gewoon mensen zijn zoals wij.’
Voor Frits en zijn vrouw is het heel normaal om anderen te helpen. ‘Als je je laat leiden door de grote vraagstukken in de wereld, dan word je een beetje passief naar mijn idee. Dan lijkt niets wat je doet genoeg. We kunnen de oorlog in Oekraïne niet beëindigen, Amerika niet op andere gedachten brengen in het conflict met Iran, maar wat je wel kunt doen is een lichtje zijn voor de mensen die op je pad komen. En op die manier kun je toch een beetje bijdragen aan vrede.’
Benieuwd naar de kerk van Bathmen?
Kijk zaterdag 31 oktober om 17:10 uur naar Petrus in het land op NPO 2.
Elke week inspiratie in je mailbox?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
