Beiden kennen Taizé al langer, maar Maarten was in het begin allesbehalve enthousiast. In 2010, toen hij dertien jaar was, kwam Taizé naar Rotterdam. Dat maakte destijds weinig indruk. 

Maarten vertelt: 'Ik vond het retesaai, dus ik ben toen gelijk weer naar buiten gegaan. Maar de naam Taizé bleef wel in mijn hoofd en jaren later – toen zat ik bij een christelijke studentenvereniging in Breda – waren er groepen mensen die naar Taizé gingen. En toen dacht ik: 'nou, waarom ook niet.''

Die hernieuwde kennismaking bleek een keerpunt. Sinds die ontmoeting raakte Maarten steeds meer met Taizé verbonden.

Zoeken naar veiligheid en verbinding

Voor Anna begon haar weg richting Taizé vanuit een behoefte aan sociale verbinding en veiligheid. Ze had lange tijd last van anorexia en werd daarvoor opgenomen in meerdere klinieken. 

‘Ik heb, denk ik, een maand of twee in het ziekenhuis gelegen toen,’ vertelt Anna, ‘en ik ben daarna een poosje opgenomen in een Nederlandse kliniek en daarna een buitenlandse kliniek.’

Juist op een dieptepunt ervoer Anna de aanwezigheid van God: ‘Ik heb ook wel echt nachten gehad dat ik niet wist of ik de volgende ochtend wakker ging worden. En dan realiseer je je eigenlijk dat het enige wat je hebt God is.’

Na haar behandeling moest Anna weer re-integreren in de samenleving, maar dat bleek allesbehalve eenvoudig. De draad oppakken kostte tijd. ‘Je leven heeft dan 1,5 jaar gewoon helemaal stil gestaan: geen studie, geen werk, niet echt een sociaal leven.’ 

Via de jongerenafdeling van de ChristenUnie kwam ze in aanraking met Taizé en ging ze er met een groep voor de eerste keer heen.

Ben je benieuwd hoe het is om Taizé te vieren in een drukke en chaotische stad als Parijs en hoe Maarten en Anna via Taizé hun weg hebben gevonden? 

Kijk aanstaande zaterdag naar de Petrus Special over Taizé om 17.10 uur op NPO 2.