In januari komt het leven van Bernard plotseling stil te staan. Wat begint met vreemde klachten in zijn onderlichaam, verandert in een lange periode vol onzekerheid. Van de ene op de andere dag ligt hij in het ziekenhuis, zonder duidelijkheid over wat er aan de hand is. Zijn wereld krimpt: van een leven vol plannen naar dagen die draaien om één vraag: wat gebeurt er met mij? ‘De toekomst was ineens weg,’ vertelt hij. ‘Je leeft niet meer in maanden of jaren, maar in dagen en weken.’
Een wereld die steeds kleiner wordt
Zijn klachten beginnen met zenuwuitval en gevoelloosheid in zijn onderlichaam. Artsen slaan alarm en Bernard wordt opgenomen. Twee weken lang volgt onderzoek, maar de antwoorden bleven uit. Die onzekerheid weegt het zwaarst: ‘Ik heb momenten gehad dat ik dacht: zie ik morgen nog wel?’ Waar werk, sociale afspraken en dromen over de toekomst vanzelfsprekend waren, blijft er nu alleen het noodzakelijke van over: rust, herstel en wachten. ‘Alles wat normaal was, moest ik ineens loslaten.’
Je voelt ineens echte liefde. Niet meer formeel, maar oprecht.
Dichter bij elkaar
Maar juist in die periode gebeurt er iets onverwachts. Mensen komen dichterbij. Vrienden, familie, collega’s en soms mensen uit een onverwachte hoek. Een berichtje, een kaart, een bezoek aan zijn bed. Kleine gebaren, die van grote betekenis voor Bernard zijn. ‘Je voelt ineens echte liefde. Niet meer formeel, maar oprecht. Mensen laten hun gevoel zien en doen moeite om echt contact te maken. Dat zijn soms kleine dingen, maar ze komen zo binnen. Dan merk je dat je er niet alleen voor staat en dat mensen dichterbij komen dan je misschien had verwacht.’
Die ervaring verandert zijn blik. Waar Bernard iemand is die het liefst alles zelf oplost, ontdekt hij hoe belangrijk het is om te delen. ‘Toen het slecht ging, hebben anderen mij gedragen. Ik merkte hoe belangrijk het is dat mensen dichtbij komen, dat ze er gewoon zijn. Dat je het niet alleen hoeft te doen, ook al denk je dat misschien wel. Nu wil ik dat ook doen: er zijn voor anderen, en laten zien dat we elkaar kunnen dragen als het nodig is.’
Samen dragen
Die les neemt hij mee naar The Passion, waar hij dit jaar het kruis draagt. Voor hem staat het witte lichtgevende kruis symbool voor samen dragen: dat je er niet alleen voor hoeft te staan, juist niet in moeilijke momenten.
De artsen hebben inmiddels vastgesteld dat het om een auto-immuunziekte gaat, maar volledige duidelijkheid is er nog niet. ‘Hoe de toekomst eruit gaat zien, is voor mij ook nog spannend’. Toch overheerst inmiddels iets anders: dankbaarheid. ‘Het is echt de dankbaarheid dat ik er nog ben. En dat er uiteindelijk zoveel mensen waren die mij hebben helpen dragen, op het moment dat ik het zelf even niet meer kon.’
Met die ervaring kijkt Bernard nu anders naar het leven. Niet alles is zeker, maar hij weet nu dat hij er niet alleen voor staat.
Meld je aan voor The Passion nieuwsbrief!
Blijf op de hoogte van alle nieuwtjes rondom The Passion 2026!
