25 oktober 2026
H. Johannes de Doperkerk te Mijdrecht - Wilnis
Verkondiging door pastoor Hans Hermens
Lezingen:
Exodus 22, 20-26
I Tessalonicenzen 1, 5c-10
Matteüs 22, 34-40
Een tijdje geleden deden de lampen in mijn woning het niet meer. De lampen hadden geen verbinding met de energiebron. En zonder die verbinding kunnen die lampen niet branden en blijft het donker.
Zo nadenkend over die lampen die zijn verbinding verloor met zijn energiebron, doet het me denken aan ieder mens die zijn verbindingen ook intact moet houden. Wij mensen hebben andere mensen nodig om ten volle mens te worden, we leven immers in verbinding met elkaar. Zo niet, dan gaat tenslotte ook voor ons het licht uit.
De verbindingen die we hebben met ons zelf, met de naasten en ja, ook met God. Heel kernachtig horen we Jezus zeggen. Gij zult de Heer uw God beminnen, met heel uw hart, met heel uw ziel en met uw verstand en uw naasten als u zelf! Daarin zijn alle geboden, regels en wetten samen te vatten, ook de tien geboden.
En toch horen we dat nogal wat mensen verloren lopen in de samenleving waarin wij leven, hun verbindingen met de mensen om hen heen dreigen te verliezen of al verloren hebben.
Zo hoor je wel eens over een man of vrouw die 3 maanden dood lag in zijn of haar woning en de buren hadden niks in de gaten. Bij navraag in de buurt blijkt dan ook wel dat deze man of vrouw eigenlijk een onbekende is gebleven. Ten hoogste een schim waar je af en toe goedemorgen tegen zegt. Maar echt contact was er niet. Hij of zij wordt niet gekend. Is levend al dood. Vreselijk toch.
Maar zeker ook jongere mensen dreigen de verbindingen met de samenleving meer en meer te verliezen door de toenemende verwachtingen die op hun schouders worden gelegd. Een 24-uurseconomie die meer en meer zijn tol eist, studiedruk die groot kan zijn, sociale contacten die onderhouden moeten worden, de moderne communicatiemiddelen die ons meer gevangen dreigen te houden.
Afgelopen zomer, ik zat op een terrasje. Een paar meter verderop zaten aan een tafeltje vier jongelui, allen met een apparaatje in de hand, druk bezig, te appen of een spelletje te spelen, maar, en dat viel me zeer sterk op, er werd geen woord tegen elkaar gezegd. Zo gevangen door dat telefoontje. Het gaf mij een wat leeg gevoel.
In hoeverre, vraag ik me soms wel eens af, houden we echt van ons zelf als er geen ruimte meer is voor een ander. Dat we de drukte om ons heen zo toelaten, dat we van alles ‘moeten’ zonder dat we het in de gaten hebben, maken we ons zelf tot slaaf.
Hoe anders is Gods band met ons? We zijn door Hem al bemind en gewild. Zijn liefde voor ons werkt bevrijdend en hoeven we niet te verdienen. We mogen God leren kennen in Jezus omgang met de zieken, met de vertrapten, met de zondaars, daarin zien wij Gods barmhartigheid en liefde. In Jezus zien wij dat God op zoek is naar de zoekende en vragende mens. Juist naar de mens die zegt; ach er zal wel iets zijn, maar wat, we weten niet. Menselijk dicht nabij is God tot ons gekomen. In Jezus kreeg God een gezicht en is Hij een van ons geworden. Hij heeft weet van onze pijn, ons verdriet en onze eenzaamheid.
In ons geloof is er tenslotte maar één die ons in geloof met elkaar verbindt, Christus zelf. Hij maakt ons tot broeders en zusters van elkaar en kinderen van onze hemelse Vader. Daarin vinden we als gelovige mensen onze verbinding.
De energiebron van de liefde ben je tenslotte niet zelf, net zo min dat lampen uit zichzelf zijn licht doen stralen.
De bron van alle liefde ligt bij God, door zijn Zoon aan u en mij gegeven. Zijn licht mogen we doorlaten in het leven van alle dag, daartoe ben je gedoopt, daartoe vieren we nu rond de tafel van de Heer om met Hem en met elkaar verbonden te zijn en vandaar uit energie op te doen om zijn Licht door te geven aan elkaar.
