Annemiek Schrijver heeft soms de neiging om haar kop in het zand te steken voor al het wereldleed. Maar een wijze uitspraak doet haar beseffen dat ze niet zo machteloos is als ze denkt: ‘Neem het leed tot je, maar hou het niet vast.’
Het komende seizoen ontvangen we in De verwondering een aantal gasten dat onverschrokken naar onrecht en oorlog durft kijken. Zelf heb ik de neiging om de krant vol onheilstijding af en toe dicht te laten.
Maar een wijze gast van even geleden heeft mijn machteloosheid bij al het wereldleed verminderd: ‘Neem het leed tot je, maar hou het niet vast. Laat het door je heen gaan.’
Bedoelde Franciscus van Assisi dat, toen hij bad: ‘Maak mij een instrument van uw vrede’? Dat je wordt als een ontvangstkanaal, een fluit, een hol vat eigenlijk, waar niet alleen Gods adem, maar ook het lijden van alle wezens doorheen kan stromen.
'Neem het leed tot je, maar hou het niet vast'
Ook verouderde overtuigingen kun je doorspoelen. Zo blijf je een open waarnemer, bereid om alles liefdevol te doorvoelen. Vacare Deo: leeg worden voor God.
Maar misschien heb ik die aanbeveling iets te letterlijk genomen. Want zelfs mijn tuin en spullen ontkomen niet aan deze leegmakerij. Rozen snoei ik zeer ijverig, omdat ze daarom gul en vaak terugkomen. Die zijn het dus met me eens.
Maar ook kleding en boeken moeten eraan geloven. Die Franciscus-oefening dreigt een niet te stelpen stroom te worden. Want de vijgen blijven dit jaar piepklein en de appelboom geeft helemaal geen vruchten. Te snoeihard behandeld.
Bovendien mis ik bepaalde boekjes en bloesjes. Te schielijk weggekwakt. Ook een hol vat zoekt soms een bodem.
Elke week een nieuwe column van Annemiek in je mailbox?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
