De Joodse Etty Hillesum woont in Amsterdam als Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog bezet wordt door de nazi’s. Haar therapeut adviseert haar om een dagboek bij te gaan houden. Veertig jaar na haar dood in Auschwitz worden de woorden uit haar dagboek wereldberoemd.
Niet onderduiken
Etty Hillesum is na haar studie rechtsgeleerdheid in Amsterdam blijven wonen. Ze verdient haar inkomen als docent Russisch. Vanuit haar raam in de binnenstad ziet ze hoe de stad wordt overgenomen door de nazi’s. Maar Etty weigert om onder te duiken, met gevaar voor eigen leven. Als de Joodse bevolking iets wordt aangedaan, wil ze dat samen met hen dragen.
In haar dagboek schrijft Etty over haar verrassende kijk op het leven. Zo schrijft ze: ‘Men kan de haat niet op enkele mensen afreageren, niemand heeft schuld. Een systeem functioneert over ons hoofd heen.’ Met dat systeem bedoelt Etty de ideologie van de vijand.
‘Men kan de haat niet op enkele mensen afreageren, niemand heeft schuld’
Etty blijft positief naar het leven kijken, ondanks alle ellende. Als Etty naar kamp Westerbork wordt afgevoerd, heeft ze het gevoel dat ze Amsterdam niet meer in levenden lijve terug gaat zien. Ze heeft één ambitie: schrijver worden. Ze vertrouwt erop dat dat gaat gebeuren. Voordat Etty vertrekt, geeft ze haar dagboek aan een huisgenoot.
Het verstoorde leven
Etty komt op 29-jarige leeftijd om in Auschwitz. 40 jaar na haar dood wordt Etty’s levenswerk gepubliceerd in het boek Het verstoorde leven, hiermee komt haar wens in vervulling. Tot op de dag van vandaag weet Etty mensen wereldwijd te inspireren met haar liefdevolle blik op het leven en haar vertrouwen in God.
In De verwondering duikt Annemiek Schrijver in het leven van Etty Hillesum. Waarom weigerde de Joodse Etty om onder te duiken? Hoe kon ze tijdens de verschrikkelijke oorlog toch zo’n innerlijke vrijheid ervaren? En wat kunnen wij van deze krachtige vrouw leren?
De levenskunst van Etty Hillesum
