Maurits de Bruijn vertelt hoe het verleden van zijn moeder ook zijn verleden is. Zijn moeder werd als Joods kind tijdens de oorlog ondergebracht bij niet-Joodse buren. 

Haar ouders en zusjes werden vermoord in Sobibor, een nazi-vernietigingskamp in Polen. Na de oorlog bleef zij bij het gereformeerde gezin waar zij was ondergedoken. 

De Bruijn groeide op met die geschiedenis op de achtergrond. Hij vraagt zich af waar dat verleden ophoudt en waar het doorwerkt.

Anders dan verwacht

Als homoseksuele man die positief terugkijkt op zijn gereformeerde opvoeding en als Joodse Nederlander met een kritische houding tegenover de Israëlische staat, past hij vaak niet bij verwachtingen die mensen hebben. 

Aan Annemiek Schrijver vertelt hij hoe aannames over Israël en Palestina hem zijn gaan benauwen. Vanuit die benauwdheid reisde hij naar de Gazastrook en de Westbank. Niet om antwoorden te vinden, maar om zelf te kijken. 'Wat gebeurt er als ik daar ben?'

Geen afgesloten hoofdstuk

Die manier van kijken komt ook terug in het verhaal van zijn broer Maarten, die bijna vijfentwintig jaar geleden vermist raakte in India en nooit werd teruggevonden. 

Dat leerde hem dat het verleden niet afgesloten hoeft te worden, maar open mag blijven. Nog regelmatig spreekt Maurits tegen zijn broer, zo blijft hun relatie bestaan. 'Ik wil niet zeggen: hij moet overleden zijn, want dan kan ik het afsluiten.'

Niets voor lief nemen

Ook in zijn werk zoekt hij ruimte door aannames los te laten. En in het dagelijks leven vindt hij die ruimte bijvoorbeeld tijdens lange wandelingen met zijn hond Boter, waarin efficiëntie even geen rol speelt. 

Aan het einde komt hij uit bij een eenvoudige houding die voor hem alles samenvat: 'Neem niets voor lief'.

De verwondering met Maurits de Bruijn is te zien op zondag 1 februari om 08.25 uur bij KRO-NCRV op NPO 2