Petrus in het land sprak met jongeren uit de Protestantse Gemeenten Gouda en Rijnsburg over hun keuze om belijdenis te doen. Waarom kiezen zij voor de kerk en het christelijk geloof in een tijd waarin dat voor veel jongeren niet vanzelfsprekend is?
Alle vijf volgden ze een belijdeniscatechisatietraject. In wekelijkse bijeenkomsten met de dominee wordt de basis van het christelijk geloof uitgelegd, bespreken ze de Bijbel en praten ze over actuele levensvragen.
Tijdens de belijdenisdienst spreken ze vervolgens in de kerk, voor de gemeente, hun geloof uit. Daarmee zeggen ze openlijk dat ze geloven en actief lid willen zijn van de kerk. Vanaf dat moment mogen ze als belijdend lid ook deelnemen aan het Avondmaal.
Twijfel mag bestaan
Voor Gabriëlla uit Gouda voelde het alsof ze in haar hart al belijdenis had gedaan. In een moeilijke periode, waarin ze worstelde met dwanggedachten en grote vragen, werd ze geraakt door God, vertelt ze. Door haar dominee, Kees van den Berg, en doordat haar broertje ook belijdenis ging doen, raakte ze gemotiveerd om haar geloof ook openlijk te belijden. ‘Toen kreeg ik de gelegenheid om mee te doen aan de belijdeniscatechisatie en te ontdekken hoe mooi het eigenlijk is dat je vooraan de kerk tegen de gemeente officieel ‘ja’ zegt.’
Ook Emma uit Gouda wilde haar geloof graag bevestigen. ‘Voor mij betekent christelijk zijn toch wel dat er iemand voor je zorgt, iemand boven je is, en geloven dat het altijd goed komt, ook in moeilijke tijden.’ Emma voelde zich in een periode van haar leven erg eenzaam. ‘Ik had best wel een moeilijke tijd toen. Ik zat toen ook heel verdrietig bij mijn eerste catechisatiebijeenkomst.’ Het traject hielp haar door die gevoelens heen en gaf haar een sterker gevoel van gemeenschap.
Marijn uit Gouda twijfelde eerst of hij wel belijdenis kon doen. ‘Je doet een belofte: ik ga volharden in het gebed, ik ga groeien in mijn geloof, ik ga mij inzetten voor de gemeente. (…) Ik was er heel erg van overtuigd dat ik dat niet kon, gelijk nadat ik belijdenis had gedaan.’ Later ontdekte hij dat belijdenis doen geen eindpunt is, maar juist een eerste stap. ‘Ik hoef niet perfect te zijn om belijdenis te doen, maar ik mag altijd groeien door belijdenis te doen.’
‘Ik hoef niet perfect te zijn om belijdenis te doen, maar ik mag altijd groeien door belijdenis te doen.’
Van een hardcorefeestje naar de kerk
Corine en David deden allebei belijdenis in de gemeente in Rijnsburg. Hun verhaal begon op een onverwachte plek, in een bus naar een hardcorefeest. Corine had op dat moment net twee maanden eerder belijdenis gedaan. David was nog zoekende. God was voor hem altijd aanwezig gebleven in zijn leven, maar de stap terug naar de kerk vond hij spannend.
In de bus raakten ze al snel aan de praat. Niet over hardcore muziek, maar over geloof. Niet veel later gingen ze samen naar een opwekkingskerk. Toen ze allebei behoefte kregen aan een kerk die voor hun gevoel meer verdieping bood, kwamen ze terecht bij de Grote of Laurentiuskerk in Rijnsburg, de kerk waar Corine van jongs af aan met haar ouders kwam.
Corine en David kregen een relatie. David besloot belijdenis te doen en Corine begeleidde hem in dat proces. ‘Het was mooi om dat weer opnieuw te mogen doen, ondanks dat je zelf al belijdenis hebt gedaan.’ Voor David betekende deze dag extra veel. Hij werd gedoopt en deed belijdenis, direct na elkaar. ‘Het voelde zo goed en fijn, en heel de gemeente die meeleeft en gewoon je feliciteerde, omdat ze blij waren dat je lid was geworden van de gemeente.’
Inmiddels zijn Corine en David verloofd. Hun bruiloft staat voor volgend jaar gepland.
Elke week inspiratie in je mailbox?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
