Het druppelt. Het is grauw. Job (15) zoekt naar een geschikte plek voor zijn graf. Het is een contrast met hoe Jobs uitvaart er straks uitziet: een dure auto, vuurwerk, en niemand in het zwart. Een soort feestje. Tot in de puntjes is het uitgedacht. Vader Iwan staat ernaast, en staat aan de vooravond van het afscheid van zijn eigen zoon.
Ten tijde van het interview op 19 januari 2026 leeft Job nog. Inmiddels is hij overleden. Met zijn verhaal én bijzondere uitvaart is Job te zien in Uitvaart van je leven. In dit interview is Jobs vader Iwan aan het woord.
Onuitwisbare, diepe indruk
Vanaf zijn zesde is Job af en aan ziek. Een proces wat ouders Iwan en Mara al zo’n tien jaar bezighoudt. Nu is de apocalyps aangebroken. Het duurt misschien nog drie à vier weken voordat Job overlijdt. Eén ding is zeker: Job heeft een onuitwisbare, diepe indruk op alles en iedereen achtergelaten. Niemand uitgezonderd.
Hoe onwerkelijk is het dat een jongen van vijftien zijn eigen begrafenis moet plannen? ‘Het is niet onwerkelijk’, vertelt vader Iwan. ‘Het is de meest pure vorm van de werkelijkheid. Maar het is zó bizar. Het is bijna niet uit te leggen, een gevoel waar je niet bij kan. Ik merk aan mezelf dat als het niet over Job gaat, dat ik er dan geen zin in heb, want dat is waar ik 24/7 mee bezig ben. Ik kan me nergens anders toe zetten.’
'Ik merk aan mezelf dat als het niet over Job gaat, dat ik er dan geen zin in heb'
Onderbuikgevoel
Als Job zes is, krijgt hij de diagnose rhabdomyosarcoom, een tumor in de weke delen van het lichaam. Hij geneest hiervan en is een aantal jaar kankervrij. Ook al wordt hij in die periode alsnog belemmerd door allerlei kwalen zoals een ontstoken been. De tweede grote tegenslag volgt wanneer bij Job een osteosarcoom, een bottumor, wordt geconstateerd. Uiteindelijk hoort Job van de artsen dat hij niet meer beter wordt.
Iwan vertelt: ‘De afgelopen tien jaar hebben we als gezin gelaveerd tussen hoop en vrees. Vlak voordat we hoorde dat Job niet meer zou genezen, ontstond er bij ons als ouders een soort onderbuikgevoel. We hadden al het idee dat er iets niet klopte. Maar wat we altijd hebben gedaan – en dus ook na dit nieuws – is de schouders eronder zetten en gaan met die banaan. Welke kant het ook op gaat.’
Niet pamperen
Naast zijn rol als mantelzorger wil Iwan zijn zoon vooral ‘gewoon’ opvoeden, zoals elke ouder dat doet. Hij moet denken aan een vriend die ook een kind met kanker had, en vooral zijn kind pamperde in plaats van echt op te voeden. ‘Hij vertelde mij dat hij daarop terugkomt, want een kind herkent zijn grenzen dan niet.’
Iwan vervolgt: ‘Als Job net een chemo gehad heeft, is hij de eerste twee dagen echt van de wereld en niet normaal ziek. In die eerste dagen mag hij roepen wat hij wil en dat is oké, maar daarna gaan we weer terug naar goed fatsoen.’
Ondertussen belt de apotheker aan met een ‘ladinkje drugs’ voor Job.
Iwan: ‘Soms horen we de medicijnen spreken, dat is niet Job. Maar we hebben afspraken gemaakt over hoe we met elkaar willen omgaan op deze wereld en daar hoort Job ook bij. Ook al is dat soms heel moeilijk en wil je alleen maar een warme deken om hem heen slaan.’
‘Ik vertrouw wel op Jobs gevoel en hij denkt nog drie à vier weken te leven'
Balsemen, een Lamborghini en vuurwerk
Job ligt tijdens het interview in de woonkamer te slapen. Hij zit aan zware medicijnen. Vragen aan hem stellen zit er dan ook niet in.
Iwan: ‘Ik vertrouw wel op Jobs gevoel en hij denkt nog drie à vier weken te leven. Job is niet bang om dood te gaan, hij weet dat het gebeurt. Hij vindt het vooral heel erg klote, want hij wil dit niet en vindt het oneerlijk. Maar hij is het ook wel een klein beetje zat. Zijn lichaam heeft hem zo in de steek gelaten.’
Jobs been werd twee jaar geleden geamputeerd. Als hij straks opgebaard wordt, wil hij dat met dit been. Het ligt op sterk water en gaat zoals Job wil mee de kist in. Het is één van Jobs wensen.
Een Lamborghini als lijkwagen, het balsemen van zijn lichaam en vuurwerk behoren tot de andere wensen. Iwan hield een kleine voorraad achter de hand na oud en nieuw. Een grote passie van hen allebei.
Continu met elkaar in verbinding
Die passie kwam bij Jobs laatste oud en nieuw tot zijn recht. Iwan: ‘Het was één grote, feestelijke happening. Job had al drie dagen van tevoren een lach op zijn gezicht en die verdween pas in de vroege uurtjes van oudjaarsnacht. Op wilskracht heeft hij deze avond beleefd.
Ik besefte me pas na oudjaarsavond dat Job en ik die avond continu met elkaar in verbinding stonden. We waren de hele tijd bezig: van dan pakken we dit, dan pakken we dat. Dan gaan we deze doen. Dan wilde hij even klaar zitten voor een video…’ Er valt een stilte. En dan zichtbaar geëmotioneerd: ‘Het was prachtig.’
Niet wegkwijnen
Hoe moet Iwan straks verder zonder zijn zoon? Hij heeft daar wel een plan voor, al kan hij niet voorspellen hoe hij erbij zit als het gebeurd is. Wel weet Iwan dat hij goed voor zichzelf moet zorgen: ‘Mijn plan is om naar Zuid-Frankrijk te gaan naar een boeddhistisch klooster. Ik wil daar in stilte en mediatie bij mezelf blijven en niet wegkwijnen in een slachtofferrol.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief Persoonlijke verhalen
Lees onze privacyverklaring
Energie
Wat Iwan langzaamaan gelooft is dat Jobs energie niet verloren gaat. ‘Wij zijn ook niets meer dan een brok energie in een verpakking. Het klinkt misschien wat spiritueel, maar dat is wel wat ik geloof. Bij het begraven geef je de energie weer terug aan de aarde.
De boom en de struiken die straks bij Jobs graf komen te staan, daar komt de energie van Job in te zitten en die energie gaat nooit meer weg.’
Job overleed op dinsdag 24 februari 2026.
Uitvaart van je leven
Fietsjes, vuurwerk en panterprint: de uitvaarten van Ollie (3), Job (15) en Melissa (33) laten zien wie zij waren en zijn. Ollie en Job staan aan de vooravond van hun overlijden, terwijl de ongeneeslijke zieke Melissa niet weet hoe lang ze nog heeft.
De driedelige serie Uitvaart van je leven is te zien op het YouTube-kanaal van NPO Start Next.
