Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkt de dan zeventienjarige Sieny in een crèche in Amsterdam. Samen met andere jonge verzorgsters sluit ze zich aan bij het verzet. Met gevaar voor eigen leven helpt Sieny honderden Joodse baby’s en kinderen ontsnappen. 75 jaar na het begin van de oorlog wacht Sieny een bijzondere ontmoeting.
In een aflevering van het programma Memories vertelt Sieny samen met haar man haar indrukwekkende verhaal als verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog. Sieny overlijdt in 2019 op 94-jarige leeftijd, maar haar verhaal leeft voort.
Verzetshelden
Ze is nog maar een tiener als Sieny in een crèche in Amsterdam tegenover de Hollandse Schouwburg werkt. Tijdens de oorlog wordt het door de nazi’s gebruikt als een verzamelplaats voor Amsterdamse Joden, vanuit waar zij worden gedepoteerd. Joodse kinderen worden van hun ouders gescheiden en tijdelijk ondergebracht in de crèche aan de overkant.
De directrice van die crèche, Henriette Pimentel, zit in het verzet en probeert zoveel mogelijk kinderen van deportatie te redden. Ook Sieny en andere verzorgsters helpen mee. Het werk is levensgevaarlijk. Ze vragen ouders of zij hun kindje af willen staan, zodat het niet mee hoeft op transport.
Sieny vertelt: ‘Voor de ouders was dat een vreselijk dilemma. Dan zei ik: als u ja zegt, kom ik vanavond naar u toe met een pop in een dekentje gerold, zodat niemand kan zien dat het niet uw kindje is. Als ze dan vragen: mag ik uw kindje zien? Dan moet je zeggen: nee, hij slaapt. En zo gingen de ouders de transportwagens in met een pop in hun arm.’
Liefde tussen de ellende
In die tijd ontmoet Sieny een andere verzetsstrijder: Harry Cohen. Als koerier voor de Joodsche Raad bezorgt Harry levensmiddelen en luiers aan de crèche waar Sieny werkt. Het lijkt allemaal goed te gaan, tot Harry op een avond thuiskomt en ontdekt dat zijn familie verdwenen is.
Het huis is verzegeld door de Duitsers. Harry: ‘Ik kon er niet meer in. Daar stond ik in mijn eentje, ‘s avonds laat. Waar ging ik naartoe?’ Harry besluit naar de crèche te gaan. ‘Daar was Sieny, zij troostte me. Ik ben daar gebleven.’
Ook de familie van Sieny is dan al gedeporteerd. Te midden van alle ellende worden Sieny en Harry verliefd. Ze besluiten te trouwen.
Onderduiken in een kruipruimte
Het verzetswerk wordt steeds gevaarlijker. Ook Sieny en Harry moeten onderduiken. Ze zijn net op tijd: op diezelfde dag wordt de crèche ontruimd, veel medewerkers en kinderen worden gedeporteerd naar kamp Westerbork.
‘Na de oorlog komt de realisatie en het verdriet dat je familie nooit meer terugkomt'
Sieny en Harry komen terecht in een kruipruimte van 70 centimeter in Nieuw-Vennep. Tot Harry’s grote verbazing blijkt ook zijn vader daar ondergedoken te zitten. Met een totaal van elf onderduikers leven ze twee jaar lang in angst.
De ergste tijd komt nog
Toch moet de zwaarste periode dan nog komen, vertelt Harry later. ‘Na de oorlog komt de realisatie en het verdriet dat je familie nooit meer terugkomt. Al die tijd houd je hoop. Dat was heel erg.’
Een bijzondere ontmoeting
In 2015 gebeurt er iets bijzonders. De Amerikaan Louis Fogelman, een van de baby’s die door Sieny is gered, wil haar graag ontmoeten. Ze spreken af in Nederland en omhelzen elkaar stevig tijdens een ontroerende ontmoeting.
Sieny en Harry verliezen allebei veel familieleden in de oorlog. Het verdriet daarover blijft, ook nadat de bevrijding is gekomen. Toch lukt het hen om verder te gaan en samen een leven op te bouwen.
Memories
