Verkondiging op 8 maart 2026
Parochievicaris Lars Peetam
St. Jozefkapel, Dongen
Lezingen:
Exodus 17, 3-7
Romeinen 5, 1-2.5-8
Johannes 4, 5-15.19b-26.39a.40-42
Komende week vindt voor de vijfde keer de Conferentie Missionaire Parochie plaats in Veenendaal: meer dan 700 deelnemers uit parochies in heel Nederland en Vlaanderen laten zich twee dagen inspireren door het samen vieren van het geloof, door gebed, door boeiende sprekers, door het delen van hoopvolle ervaringen van parochievernieuwing. Het is geweldig dat nu al voor de 5e keer zoveel mensen samenkomen die hoop hebben voor de toekomst van de Kerk en die zich daarvoor willen inzetten: voor een meer missionaire Kerk.
‘Missionair’ wil zeggen: Jezus heeft ons een missie gegeven, een opdracht: “Gaat en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen en doopt hen (…) en leert hen te onderhouden alles wat Ik u bevolen heb.” (Mt 28, 19)
Die grote opdracht, die missie, door Jezus aan de Kerk toevertrouwd, mogen we ons weer opnieuw bewust worden als gelovigen. De beweging van de Missionaire Parochie, die naar Europa is overgewaaid vanuit Canada, wil parochies hierbij helpen. Maar het begint bij de ervaring dat het God zelf is die, door de kracht van de heilige Geest, zijn Kerk in elke tijd weer vernieuwd en verjongd. En dat geldt ook voor ons persoonlijk: om naar anderen uit te gaan en hen bij Jezus te brengen, moet je eerst zelf door Hem geraakt worden, moet je zijn liefde voor jou persoonlijk ontdekken.
Het evangelie van deze zondag laat eigenlijk heel mooi zien hoe een missionaire Kerk werkt.
Het begint met een toevallige ontmoeting tussen Jezus en een Samaritaanse vrouw bij een bron. Omdat de Joden Samaritanen meden als de pest en omdat het voor een man ongepast was om een vrouw op straat aan te spreken, kon dit gesprek eigenlijk niet eens plaats hebben.
Maar het is Jezus zelf die deze barrières doelbewust doorbreekt: Hij is namelijk door de Vader gezonden tot alle mensen en alle volken. En Hij zit niet voor niets bij een bron; Hij blijkt zelf een bron te zijn, bron van levend water. Dat levende, stromende water is in het evangelie een symbool voor de heilige Geest, de gave Gods.
Met zijn woorden wekt Jezus de nieuwsgierigheid van de vrouw en Hij wekt het verlangen naar een nieuw en ander leven, naar die bron van levend water in jezelf, die Jezus belooft als de gave van God. Al pratende komt ze tot geloof, ze ziet steeds meer in die vreemde man bij de bron: eerst een profeet en vervolgens de Messias, de beloofde verlosser, die de mensen zal brengen tot de aanbidding van de Vader in geest en waarheid.
“Ik ben het, die met u spreekt,” zegt Hij. En dat is het moment dat haar hart begint over te stromen van levend water. Ze haalt haar stadsgenoten erbij, ze vertelt hen over Jezus en ze komen naar Hem toe om Hem te zien en te horen. Jezus bleef op hun verzoek nog twee dagen bij hen.
Het wordt dus een tweedaagse conferentie waarin er nog meer mensen geraakt worden door Jezus’ woord en in Hem de Redder van de wereld herkennen.
De persoonlijke ontmoeting van één vrouw met Jezus wordt een bron van geloof voor een hele stad! Zij wordt zelf een missionaire leerling die, geraakt door de gave Gods, door de kracht van Gods liefde, anderen bij Jezus brengt. Ze wordt een apostel voor haar eigen stad. Jezus had haar nodig om Hem te introduceren bij de Samaritanen, zoals Jezus ons nodig heeft om Hem te introduceren bij anderen. Zo werkt ook een missionaire kerk. We mogen het van deze vrouw leren en tegelijk zien dat het niet om haar gaat of om ons of om wie dan ook. Want als zij haar taak volbracht heeft, verdwijnt zij uit beeld: “Niet langer geloven wij om wat gij gezegd hebt, want wij hebben Hem nu zelf gehoord” zeggen haar stadsgenoten
De Missionaire Parochie is misschien geen wondermiddel, maar de heilige Geest is dat wel. Dat wij door ons geestelijk contact met de Levende Heer zelf een bron van geloof mogen worden voor anderen.
