'Als ik vroeger iets moois of bizars zag, kon ik niet wachten dat ’s avonds aan mijn geliefde te vertellen. Toen er bijvoorbeeld eens een zeldzame ijsvogel laag over een riviertje zweefde, was ik bezig dat moment te vertalen in een verhaal voor later. 

Vreemd genoeg heeft deze neiging me bij het klimmen der jaren helemaal verlaten. Mocht mij ooit nog een keer de genade te beurt vallen om zo’n prachtig blauw-oranje vogeltje te ontmoeten, dan zal ik helemaal opgaan in dat moment. De intieme huiver die optreedt bij het omarmen van het ogenblik is me zeer dierbaar geworden. 

Zou een mens in zijn tweede helft steeds introverter worden? Wat geef ik tegenwoordig eigenlijk nog prijs?'

'Van de week heb ik voor de grap een gesprek gevoerd met AI. De delicate manier van doorvragen van deze onbezielde technologie ontroerde me. Daar schaamde ik me een beetje voor. Ben ik tegenwoordig zo weinig gewend als het gaat om wakkere aandacht? 

Nu zit ik naast mijn moeder die na een val in een verzorgingshuis revalideert. Ze vertelt dat ik als peuter niets zei. Dat introverte zat er kennelijk al vroeg in. ‘Je keek alleen maar. Ik zag aan je ogen of je dorst had.’ 

Ik keek en zij zag dat. Ik zie haar en merk dat haar mysterieuze aard mij vertrouwd geworden is. Omarming van het ogenblik.'