Annemiek Schrijver is vaak onder de indruk van de veerkracht van de mens, maar dit keer wordt ze juist geraakt door onze kwetsbaarheid. ‘Haar tere lijf is gekwetst, maar haar geest blijft verwonderd en dankbaar', schrijft ze in haar nieuwe column.
'Als een kip zit ik naar onweer te staren. Temidden van jonge collega’s die razendsnel reageren en naar de opgehangen beeldschermen kijken.
We doen een quiz waarvan ik geen enkel antwoord weet, noch iets op het scherm kan ontcijferen. Maar ik vermaak me kostelijk met de generatiekloof die dwars door ons bedrijf loopt.
Vaak ben ik onder de indruk van de veerkracht van de mens, maar nu treft mij toch ook de broosheid van onze soort. Ik zie vrijwel niets van dat scherm en denk aan mijn moeder. Zij heeft tijdens een val een ruggenwervel gebroken.'
'Haar geest blijft verwonderd en dankbaar'
'Broos en veerkrachtig: als iemand die twee menselijke eigenschappen in zich verenigt, is het mijn geboortegeefster wel. Haar tere lijf is gekwetst, maar haar geest blijft verwonderd en dankbaar.
Ze ligt nu in het ziekenhuis en haar revalidatie zal waarschijnlijk niet thuis kunnen plaatsvinden. Mijn vader is ineens alleen. Hij is bijna 92, zij is 88. Na bijna zeventig gezamenlijke jaren, realiseert hij zich hevig hoeveel hij van haar houdt.
Ook vraagt hij ons of we na al die lange jaren kunnen stoppen met dat ‘u’. Voor ons kinderen -ook niet meer zo piep-zal dat wennen zijn.
Ondertussen zit ik bij die quiz. Ik zoek de blik van mijn leeftijdgenoten en zie dat ook zij het scherm niet kunnen volgen. We lachen. Broos en veerkrachtig, zo is de mens.'
Elke week een nieuwe column van Annemiek in je mailbox?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
