Gemak dient de mens. Maar is dat wel écht zo, vraagt Annemiek Schrijver zich af in haar nieuwe column. Want als je nooit meer ergens moeite voor hoeft te doen, hoe voel je dan dat je écht leeft?
'Wie zoekt naar inspiratie of oplossingen voor problemen, kan het beste in beweging komen. Niets laat de geest zo heerlijk waaien als tijdens het lopen of fietsen. Dat had ik al jong in de smiezen.
Destijds zag ik trouwens niet veel andere mogelijkheden om mijn zinnen te verzetten, dus me voortbewegen in het bos werd al gauw de meest voor de hand liggende liefhebberij.
Maar ook toen werden meisjes al veelvuldig gewaarschuwd voor gevaar. In het bos konden zich enge mannen bevinden. Niet gek dat het betreden van het woud nog steeds met een zeker oer-rillinkje gepaard gaat.'
'Moeite doen, dat is de korte samenvatting van het besef in leven te zijn'
'Nu ik de herfstbladeren uiteen schop en als Roodkapje overweeg het gebaande pad te verlaten, besef ik dat ik tegenwoordig eerder een boze wolf dan een enge man in de bosjes vrees.
Vandaag zou zo’n struikrover juist een enorme uitkomst kunnen zijn bij het afschrikken van een hongerige wolf. Wat een knus relativerend voortschrijdend inzichtje, zo tijdens het voortstappen.
Ook over de fiets vallen me verse ideeën binnen. Waarom zitten we eigenlijk massaal op een e-bike? Dient gemak wel de mens? Voor de grap beklom ik laatst een ouderwetse omafiets en was beduusd hoe zwaar deze trapte.
Huiver voelen en moeite doen, dat is de korte samenvatting van het besef in leven te zijn. Laat mij maar doortrappen en stappen, terwijl de geest waait waarheen zij wil.'