Het was een bijzonder jaar voor Alicja Gescinska. Naast het winnen van de Socratesbeker werd ze dit jaar ook gevraagd voor de jaarlijkse Abel Herzberglezing. Daarin pleit zij voor een hernieuwd pacifisme. 

Hypocriet en naïef

Gescinska werd diep geraakt door een foto van de hand van een vrouwelijk slachtoffer bij het bloedbad van Boetjsa in Oekraïne. Door de foto die de wereld overging werd het leed van de oorlog voor haar nog veel concreter. 

‘Natuurlijk ben ik voor vrede en tegen wapens, maar het is moreel hypocriet en naïef om niets te doen.’ Voor Gescinska werd de hand, met de gelakte nagels, een hand van hoop.  

Een daad van verzet

In haar prijswinnende boek Vrouwen in duistere tijden zet Gescinska tien vrouwelijke denkers in het licht. ‘We doen niet hén te kort door ze niet te lezen, maar we doen onszelf te kort. Door de wijsheid van hun denken niet tot ons te nemen', zegt ze tegen Annemiek Schrijver.

'Vrouwen zoals Hannah Arendt en Etty Hillesum bleven ook in moeilijke tijden altijd voor zichzelf denken. Het was hun daad van verzet om geen speelbal te zijn van de omstandigheden, maar altijd zelf te handelen.’  

De zin van het leven

Als jong meisje vluchtte Alicja met haar ouders en zusje uit het communistische Polen naar België. Ze was altijd nieuwsgierig naar de wereld om haar heen. Wat haar drijft om te schrijven, lezingen te geven en zich in het publieke debat te mengen is meer dan die nieuwsgierigheid. 

‘Ik voel dat ik iets moet teruggeven aan de wereld. Het feit dat ik leef, gezond ben en een stel hersenen heb, dat kan ik niet alleen voor mezelf gebruiken. Mijn medemens is de zin van mijn leven.’