‘Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren’. Bij haar geboorte krijgt theatermaker Anne van Veen deze boodschap mee van haar vader Herman van Veen. Een mooie, maar tegelijkertijd ook zware opgave. In De verwondering vertelt ze hoe ze deze opdracht probeert te vervullen.
Als Anne van Veen net geboren is, schrijft haar vader Herman van Veen een lied voor haar dat een paar jaar later een grote hit wordt. ‘Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren', klinkt het refrein.
‘Ik dacht later: wat een zware boodschap is dat eigenlijk’, geeft ze toe aan Annemiek Schrijver. ‘Ik ben die boodschap als kind heel serieus gaan nemen. Dat moet ik gaan cheffen, dacht ik.’
‘Ik dacht dat mijn vader een soort profetische blik had en in mij een groot talent zag. Daardoor ging ik me afvragen: Mag ik dan wel lelijke dingen doen? Mag ik dan wel imperfect zijn?’
Leren ruimte in te nemen
Met die levensopdracht in het achterhoofd ontwikkelde Anne verschillende overlevingsmechanismen, die werden versterkt toen haar ouders uit elkaar gingen toen zij nog een klein meisje was.
‘Als kinderen zich niet veilig voelen, dan gaan ze proberen om dingen goed te maken. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben voor mijn ouders gaan zorgen en probeerde ze bij elkaar te houden. Dat deed ik door het gezellig te maken, niet lastig te zijn en niet te veel ruimte in te nemen.’
Die overlevingsstrategieën draagt ze tot op de dag van vandaag met haar mee. ‘Ik mag echt wel wat meer ruimte gaan innemen’, vertelt ze in De verwondering.
Maar dat is als ‘dochter van’, niet altijd een makkelijke opgave. Door in haar vaders voetsporen te treden en het podium op te gaan, heerst er ook een gevoel dat zij in zijn schaduw staat.
Beluister deze aflevering als podcast
Bij het verkeerde eind
Toch durft Anne zich ook moedig uit te spreken voor dat wat ze vindt, ook al komt dat haar soms duur te staan. Bijvoorbeeld als ze zich mengt in onderwerpen zoals genderidentiteit.
Het gebrek aan nuance en de hardheid in de samenleving raken haar, en zorgen ervoor dat haar eerder genoemde overlevingsmechanismen weer op scherp komen te staan.
‘De wereld mooier kleuren’ is voor Anne een proces geworden, waarin ze probeert te doen wat ze kan. Maar wél met de disclaimer dat ze het ook af en toe bij het verkeerde eind mag hebben.
Niks missen van De verwondering?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
