Margot van Schayk werd in haar leven meerdere keren geconfronteerd met kanker, waaraan ze in november 2021 overleed. Een jaar eerder was Margot te gast in De verwondering en sprak met Annemiek Schrijver over hoe ze, dwars door al het verdriet heen, tóch groot geluk kon ervaren.
'Ik woon in een wereld waar niemand wil komen’, legt Margot van Schayk uit aan Annemiek Schrijver in De verwondering. 'Ik voel dat er een zekere grens is tussen mij en de gezonde wereld.'
Op haar twaalfde neemt Margot van Schayk haar intrek in deze eenzame wereld, als bij haar lymfeklierkanker in een vergevorderd stadium wordt geconstateerd. Genezing is mogelijk, maar daarvoor moet ze ingrijpende operaties, bestralingen en heel veel chemotherapie ondergaan.
Alles uit het leven halen
Margot omschrijft deze periode van ziek zijn als een diep dal, waar ze uiteindelijk uit weet te klimmen. 'Toen ben ik uit de startblokken gesprint', vertelt Margot. 'Ik had heel veel haast om alles uit het leven te halen. Ik ben keihard gaan werken en maakte weinig tijd voor ontspanning. Ik was heel bewust bezig een leven op te bouwen dat ik wilde leven.'
Maar dat zorgvuldig opgebouwde leven valt in duigen als schildklierkanker bij haar wordt ontdekt. Gelukkig zijn de artsen er vroeg bij en ook dit keer geneest Margot.
'Ik voel dat het goed komt, ook al komt het niet goed'
Niet achterom kijken
Op haar 38ste ontmoet Margot haar grote liefde Menno en na een jaar blijkt ze in verwachting te zijn van hun zoon Tomas. Een wonder, want de mogelijkheid op een zwangerschap werd door artsen al op jonge leeftijd uitgesloten.
Als Tomas één jaar is, is het opnieuw mis: borstkanker. Een borstamputatie en hormoontherapie volgen en Margot geneest voor de derde keer. Ook hierna gaat ze onverminderd door met leven. 'Doorgaan, volhouden en vooral niet te lang achterom kijken.'
In 2019 blijkt Margot opnieuw ziek, maar deze keer is er geen genezing meer mogelijk.
Het leven doorgeven
Onrechtvaardig, vindt ook Margot zelf. Maar in dat gevoel probeert ze niet te lang te blijven hangen. ‘Die emotie levert niets op. Daar kun je even in gaan zitten, maar niemand komt je daaruit halen.’
En dus probeert ze in haar laatste maanden vooral te genieten van de mooie momenten, haar verdriet te delen met haar dierbaren en aan haar zoon haar eigen grondvertrouwen door te geven dat alles goed komt.
‘Het idee dat ik het leven heb doorgegeven is zo bijzonder. Natuurlijk kan ik ook heel verdrietig worden als ik denk aan wat hij gaat missen. Hoe hij mij gaat missen. Maar ik probeer hem zo vol mogelijk te stoppen met liefde en levenslessen. Dat helpt mij geluk te ervaren.’
