Het leven lacht Sigrid toe. Ze heeft een leuke baan als logopedist, zij en haar man hebben een huis gekocht; alles is klaar voor die grote wens: een gezin stichten. Sigrid en haar man kunnen hun geluk niet op als Sigrid zwanger is. Vol verwachting leven ze toe naar de dag dat hun kind ter wereld komt. Maar dan wordt de roze wolk zwart. Inktzwart.

'Haal haar weg'

‘We kregen een dochter. Ze werd op mijn borst gelegd en van het een op het andere moment werd ik gek in mijn hoofd. Ik kon alleen maar denken: 'Haal haar weg.' Ze was mijn dochter, maar dat kon ik niet zeggen. Ik voelde niets. Helemaal niets.’

Sigrid durft het nauwelijks aan iemand te vertellen. ‘Ik heb een kind gekregen, ik moet toch gelukkig zijn? Op de geboortefoto’s lach ik, maar ik voelde enorme onrust, ik trilde vanbinnen.’ Omdat ze een (geplande) keizersnede heeft gehad, moet ze in het ziekenhuis blijven. ‘Om aan te geven hoe ik me toen voelde zeg ik altijd: “Als er een raam open had gestaan, was ik eruit gesprongen.”’

Lotgenoten 

Gelukkig heeft het medisch personeel snel in de gaten dat er iets mis is. Sigrid krijgt meteen medicatie. Maar ze blijft zich gejaagd voelen en niet verbonden met haar kindje. Na drie maanden komt de diagnose: post-partumdepressie. ‘Ik weet nog dat ik op de grond lag in de huiskamer en alleen maar dacht: 'Hoe kom ik hier ooit weer uit?'

Op zoek naar een antwoord vindt Sigrid op facebook lotgenoten. ‘Het was zo’n geruststelling dat ik niet de enige ben. Ik vond daar zoveel herkenning! En ik zag ook: dit kan iedereen overkomen, wat je achtergrond ook is.’  Ze ontmoet Marjon van Overbeek, die op instagram veel deelt over haar postpartumdepressie. ‘Marjon brak iets open. Daardoor durfde ik ook aan de buitenwereld te vertellen dat het niet goed ging met mij.’ 

'Wat ben ik voor moeder?'

Twee jaar zit Sigrid heel diep. Ze kan het zich niet meer voorstellen dus ze begrijpt dat anderen het al helemaal niet snappen: dat je geen liefde voelt voor je kind.  

‘Je denkt wat ben ik voor moeder? Is ze niet beter af zonder mij? Wat niet helpt’, zegt Sigrid, is de reflex waar mensen in schieten: zeggen dat je wèl een goede moeder bent. ‘Dat helpt niet, want dat voel je niet.’ 

Tijd helpt

Babythuiszorg, medicatie, lotgenotencontact en tijd maken dat Sigrid zich in 2024 langzaam beter gaat voelen. ’De vrouwen van babythuiszorg nemen je letterlijk aan de hand bij de verzorging van je kind. Ze helpen je de liefde terug te vinden. En tijd helpt: de depressie zakte langzaam uit mijn lijf.’ 

Schokkend bericht 

Dan krijgt ze een schokkend bericht. Marjon van Overbeek, die zoveel vrouwen steunde met haar insta-posts, die wilde dat de wereld meer oog kreeg voor de worsteling van jonge moeders; die Marjon is in de nacht van 2 op 3 november uit het leven gestapt. ‘Ik heb geschreeuwd, gehuild! Ik was zo met haar verbonden dat het voelde of een deel van mij met haar mee was gegaan.’ 

Schuldgevoel was er ook: ‘Hadden we haar kunnen redden? Had ik meer kunnen doen? Maar wij, haar lotgenoten, zaten ook allemaal in een kwetsbare situatie.’ Sigrid trekt uit deze trieste gebeurtenis een grote levensles: ‘Kijk goed naar de mensen om je heen. Ik geef het ook mijn kinderen mee: zorg voor elkaar, kijk of je iets voor iemand kan betekenen.’

Tweede kind

Als het met Sigrid weer beter gaat krijgen zij en haar man een tweede kind, een zoontje. Door goede begeleiding beland ze niet weer in een depressie. Inmiddels werkt ze weer en heeft haar leven op de rit. Wel vindt ze het soms zwaar. ‘Je moet een goede moeder zijn, een leuke partner, vriendin, werknemer. En o ja, een perfect lichaam hebben. We vragen zoveel van onszelf.’  

Maar haar lach is weer écht; op de foto’s die ze onlangs samen met haar gezin liet maken doen haar ogen ook mee. ‘Als ik nu naar mijn kinderen kijk geniet ik intens. Ik geloofde het niet als iemand zei: 'Het komt goed.' Toch zou ik dat  zelf ook zeggen tegen moeders die nu in een depressie zitten: 'Het kan echt goed komen.'

De dag dat... is vanaf woensdag 18 november wekelijks te zien bij KRO-NCRV op NPO 2 om 21.30 uur en via NPO Start.