Een dierbare vriendin van Annemiek Schrijver is overleden. In haar nieuwe column brengt ze een ode aan haar. ‘Dat waar ze zo naar verlangde, deelde ze juist gul uit. Schoonheid en troost, het lijkt haar C.V. wel.’
'We zijn voor de laatste keer bij elkaar. Dit gezelschap ontstond ooit rond haar feestjes en toneelvoorstellingen. Haar geliefde groep zal straks ontbonden zijn.
Dat geldt ook voor haar verzameling boeken, kunst, kleurrijke voorwerpen en kleding. Bezit is datgene wat op weg is naar een ander. Wonderlijk hoe zowel je kostbare vriendenkring als je dierbare eigendommen hun samenhang verliezen als je er zelf niet meer het middelpunt van bent.
Ella is uit de tijd gegaan en wij herdenken haar met de oude woorden die haar zo vertrouwd waren. Dat we nu nog door een wazige spiegel kijken. Maar straks…'
'Dat waar ze zo naar verlangde, deelde ze juist gul uit'
'Ooit vertelde ze dat ze ‘het mysterie’ heel spannend vond. Wat doen we hier op deze aardbol? En als haar tijd daar zou zijn, zou de sluier ongetwijfeld worden opgelicht en er zich een geweldig uitzicht openbaren.
Ella hunkerde haar hele leven naar schoonheid en troost. Die zocht ze onvermoeibaar in boeken, vriendschap, films en via haar werk. Ze was een begenadigd schrijfster en televisiemaker.
Ook toen ze al lang met pensioen was, bleven wij van De verwondering haar in tijden van personeelsschaarste regelmatig inhuren. Want dat waar ze zo naar verlangde, deelde ze juist gul uit. Schoonheid en troost, het lijkt haar C.V. wel.
Nu is ze onder de sluier geglipt. Onze beker vloeit over van haar erfenis. En straks staan we oog in oog.'
Elke week een nieuwe column van Annemiek in je mailbox?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
