Schrijver en columnist Özcan Akyol is iemand met het hart op de tong. Nieuwsgierig als hij is, grijpt hij zijn kloosterbezoek aan om alles te vragen wat in hem opkomt. Drie dagen lang is hij te gast bij de kloosterlingen in Brugge. Wat neemt hij mee uit deze bijzondere ervaring?
Sober onderkomen
In Kloostergasten bezoekt Özcan, bijgenaamd Eus, de kloosterlingen in het Karmelklooster in Brugge. Hij verblijft in ‘de kluis’, een klein huisje in de kloostertuin waar mensen zich afzonderen om tot zichzelf te komen. Een sober onderkomen, al is Eus vanuit zijn jeugd wel wat gewend: ‘Met mijn twee broers groeide ik op in een slecht geïsoleerd huis en in een kamer kleiner dan deze kluis.’
Een beloning
Eus groeit op in een gezin dat niet hoort bij de islam zoals veel Nederlanders die voor zich zien: de moskee, de ramadan, het Suikerfeest. Zijn ouders komen uit een alevitische, vrijere stroming, waarin geloof minder draait om regels en rituelen, maar meer om innerlijke beleving, mystiek en menselijkheid.
Eus noemde zichzelf ooit een agnost, omdat hij wel gelooft dat er een schepper is. ‘Iemand die deze wonderlijke wereld heeft gecreëerd. Ik geloof niet dat het allemaal toeval kan zijn. Maar ik laat me niet leiden door een God of wat dan ook.’
Inmiddels is Eus er van overtuigd geraakt, dat het genoeg is om te proberen een goed mens te zijn voor de mensen die je liefhebt. ‘Een eventuele beloning komt dan vanzelf, in welke vorm dan ook.’
'Ik ben ervan overtuigd dat het genoeg is om te proberen een goed mens te zijn voor de mensen die je liefhebt'
Ongeluk en tegenslag
Eus groeit op in een onveilige thuissituatie, met een vader die te veel drinkt en zich als een tiran gedraagt. Tegenslag en ongeluk leert hij daardoor al vroeg kennen. Geluk is voor hem juist een nieuwe ervaring. Inmiddels leidt de schrijver een gelukkig leven, maar vanzelfsprekend voelt dat niet.
Hij vindt dat geluk in zijn gezin en werk. Toch is het lastig om zich daaraan over te geven. Juist wanneer het goed gaat, steken oude reflexen de kop op: doemdenken, achterdocht, de angst om opnieuw in de maling te worden genomen. ‘Dat ik eerst het gevoel van geluk krijg om vervolgens na vier weken een diagnose van een enge ziekte te krijgen.’
Als hij nuchter naar zijn leven kijkt, weet hij dat er weinig reden is om ongelukkig te zijn. Maar gevoel laat zich niet altijd door verstand overtuigen. ‘Zo zie je maar dat mensen zo verminkt kunnen worden door anderen, dat het moeilijk is om daarvan los te komen.’
‘Ik kan niks anders dan schrijven. Als ik met emoties zit, dan moeten die eruit'
Vriendschap met onrust
Of Eus innerlijke rust vindt in het klooster is de vraag: ‘Ik voel me ondanks deze rustige plek opgejaagd. Maar dat komt omdat ik mezelf zo heb geprogrammeerd dat ik niet het talent heb voor rust. Onrust is een kompaan van mij. Ik kan er maar beter vriendschap mee sluiten.’
Rust vindt hij wel in zijn roeping als schrijver: ‘Ik kan niks anders dan schrijven. Als ik met emoties zit, dan moeten die eruit. Hier in het klooster vinden mensen rust na gebed. Als ik schrijf vind ik daarna rust, waar ik ook ben.’
Rust opzoeken
Wat neemt Eus mee na drie dagen klooster? ‘Het is niet eng om soms de stilte op te zoeken. Sterker nog; het kan heel erg zalvend werken. Ik voelde absoluut rust op de momenten dat ik hier in de tuin ging lezen, tijdens het wandelen en bij het meedoen van het gebed.’
Özcan Akyol
Özcan Akyol wordt geboren in Deventer als zoon van twee Turkse ouders, die in de jaren zeventig vanuit Turkije naar Nederland komen. Met zijn vrouw en twee kinderen woont hij nog altijd in de Hanzestad.
Eus presenteert programma’s als De geknipte gast. Ook schrijft hij de autobiografische roman Eus, wat zijn doorbraak betekent. Daarna volgen meer boeken. Tegenwoordig is hij ook columnist voor het AD en schuift hij regelmatig aan bij talkshows zoals Eva.
