Werken bij de politie is jarenlang de grote droom van Noortje (34). Ze wil iets betekenen voor de maatschappij en mensen helpen. Tijdens haar jaren als politievrouw en bij de forensische opsporing, loopt Noortje chronische PTSS op door de vele heftige situaties die ze meemaakt. In De dag dat.. vertelt ze haar verhaal.
“Chef lijk”
Noortje werkt de eerste acht jaar van haar politiecarrière als agent op straat. Daarna gaat ze aan de slag bij de forensische opsporing. Op beide werkplekken maakt ze ontelbaar veel schokkende gebeurtenissen mee. Vooral wanneer ze in bed ligt, komen de herinneringen terug van mensen die door zelfdoding, een ongeluk of geweld om het leven zijn gekomen.
’Ik werd “chef lijk” genoemd. Altijd als ik dienst had, kreeg ik te maken met een overleden persoon of een reanimatie. En als dat een keer niet zo was, werd ik gebeld door een andere eenheid waar een collega liever niet de lijkschouwing wilde doen. Ik zei altijd ja: ik doe dat wel, ik kan dat wel. En maar door,’ vertelt ze.
Weinig begeleiding na heftige gebeurtenissen
De woorden ‘en maar door’ vatten volgens Noortje veel samen. Veel politiemensen zullen het herkennen: je bent nog nauwelijks bekomen van een heftig incident en moet alweer door naar de volgende melding. Een inbraak, een ongeluk of opnieuw een noodsituatie.
Wanneer Noortje begint bij de politie, is er volgens haar nog weinig begeleiding. ‘Ik zat met een paar oude rotten op het bureau die zeiden: “Jij wilt bij de politie, dit hoort erbij. Eerst een paar broeken verslijten, dan mag je komen praten.”’
Schrijf je in voor de Persoonlijke Verhalen nieuwsbrief en lees meer mooie verhalen
Lees onze privacyverklaring
Heftige gebeurtenis
Als agent maakt Noortje op haar twintigste van dichtbij mee dat een collega wordt neergestoken. ‘Hij pakte me vast en zei: “Noor, ik ga dood.” Dan sta je daar, bij een collega die denkt dat hij doodgaat.’
De collega overleeft het, maar de gebeurtenis laat diepe sporen na. ‘Toen ik daarna terugkwam op het bureau, werd één keer gevraagd: “Hoe is het met je?”. Verder werd er weinig aandacht aan besteed. “Risico van het vak”, werd gezegd.
Achteraf gezien beginnen in deze periode de PTSS-gerelateerde klachten te ontstaan bij Noortje: ‘Bij mij is het zaadje al geplant toen ik twintig was,’ vertelt ze.
Wat is PTSS?
Posttraumatische stressstoornis (PTSS) kan ontstaan na een schokkende of levensbedreigende gebeurtenis, maar ook na een jarenlange opeenstapeling van heftige ervaringen. De nare herinneringen blijven zich opdringen, bijvoorbeeld in nachtmerries, herbelevingen of paniekklachten.
Steeds meer ellende
Na acht jaar op straat maakt Noortje de overstap naar de forensische opsporing. Achteraf gezien is dat volgens haar geen goede keuze geweest. ‘Daar zag ik nóg meer ellende en overleden personen. Mijn zenuwstelsel stond al maximaal aan door alles wat ik op straat had meegemaakt. Ik sliep slecht en functioneerde steeds slechter.’
Toch blijft Noortje doorwerken. ‘Ik had ’s nachts nachtmerries en herbelevingen. Overdag moest ik vaak huilen. Ik raakte in paniek als ik dienst had en er meldingen van heftige incidenten binnenkwamen.’
Ze zoekt manieren om aan die meldingen te ontsnappen. ‘Steeds vaker ging ik me verstoppen. Dan bleef ik net zo lang weg tot er een andere eenheid naartoe werd gestuurd.’
Postnatale depressie
Pas eind 2021 komt alles eruit. Na de geboorte van haar zoontje volgt een postnatale depressie waarvoor Noortje in behandeling gaat bij een gespecialiseerde therapeut. Het blijkt dat er een grote hoeveelheid onverwerkte traumatische ervaringen schuilgaat achter haar depressie. Haar doel is duidelijk: beter worden en terug naar de politie.
‘Ik moest en zou beter worden. Even die therapie erdoorheen knallen en dan weer verdergaan waar ik gebleven was. Dat was mijn idee,’ zegt ze.
'Mijn PTSS werd getriggerd door de verhalen van studenten'
Opnieuw uitgevallen
Na een half jaar begint Noortje met re-integreren als docent op de politieacademie. ‘Ik wist inmiddels wel dat ik PTSS had, maar dan komt toch weer die politie-opvoeding naar boven: gewoon doorgaan.’
Toch lukt het niet om de draad weer op te pakken. ‘Ik kreeg het qua energie niet voor elkaar. Daarbij werd mijn PTSS ook nog eens getriggerd door de verhalen van studenten over wat zij meemaakten.’ In oktober 2025 valt Noortje voor de tweede keer uit, dit keer is er geen weg terug. Ze wordt op 34-jarige leeftijd volledig arbeidsongeschikt verklaard.
Genezen kan niet, herstellen wel
PTSS heeft het leven van Noortje radicaal veranderd. Haar sociale kring is kleiner geworden en een uitstapje naar een restaurant of een winkel is niet meer vanzelfsprekend.
‘Ik ben er altijd mee bezig. Waar moet ik zitten? Waar moet ik staan? Waar is de nooduitgang? Waar kan ik weg als ik paniek krijg? Ik denk dat dat nooit meer helemaal overgaat.’
Toch probeert Noortje vooruit te kijken. ‘Genezing is niet mogelijk, herstel wel’, wordt vaak gezegd. Dat geldt ook voor haar. ‘Ik leer ermee omgaan. En ik ben mega veerkrachtig en oplossingsgericht.’
Anderen helpen
Noortje wil haar ervaringen gebruiken om anderen te helpen. ‘Het politievak is intens mooi, maar er moet meer worden gedaan om PTSS te voorkomen. Daar wil ik aan bijdragen. Al kan ik maar één iemand helpen met mijn verhaal,’ sluit ze af.
De dag dat… is wekelijks te zien om 21.30 uur bij KRO-NCRV op NPO 2 of te streamen op NPO Start. De aflevering De dag dat PTSS mijn leven binnensloop met Noortjes verhaal is te zien op dinsdag 10 juni.
