Vier jaar geleden verliest John zijn zoon Daniël bij een auto-ongeluk. In 2024 deelt hij zijn aangrijpende verhaal in Hello Goodbye. Aan Joris Linssen vertelt John dat het leven voor hem nooit meer een tien zal worden. ‘Maar als het een zeven wordt, ben ik heel tevreden.’ Hoe gaat het nu met hem?
Overspoeld met reacties
In 2022 krijgt John een telefoontje dat zijn leven voorgoed verandert: zijn zoon Daniël is om het leven gekomen door een ongeluk veroorzaakt in een straatrace. In Hello Goodbye vertelt hij aan presentator Joris Linssen over dat ingrijpende verlies.
Na de uitzending wordt John overspoeld met reacties. ‘WhatsApp ontplofte ongeveer nadat het op tv was geweest. Ik had iets van 120 berichten op mijn telefoon. Mensen spraken mij aan op straat, in de kroeg. Het was niet normaal.’
Ook ziet hij zijn verhaal overal terug. ‘Ik kreeg allerlei artikelen doorgestuurd van mensen. Ik was opeens een soort BN’er.’ Toch doet de aandacht hem vooral goed. ‘Het gaf me een goed en warm gevoel. Dat mensen je toch, in wat voor omstandigheid dan ook, een warm hart toedragen.’
John hoopt dat zijn verhaal ook anderen helpt. ‘Mijn verhaal delen in Hello Goodbye heeft me heel veel goed gedaan. Dus ik dacht: misschien doet het ook veel meer mensen goed die in een soortgelijke situatie hebben gezeten.’
Het leven is een zeven
In de uitzending zegt John tegen presentator Joris Linssen: ‘Het leven wordt nooit meer een tien, maar als het een zeven wordt, dan ben ik heel tevreden.’ Twee jaar later durft hij te zeggen dat het leven die zeven is geworden waar hij op hoopte.
Schrijf je in voor de KRO-NCRV-nieuwsbrief en mis niks!
Lees onze privacyverklaring
Opa geworden
Een van de redenen dat John weer geluk voelt, is de geboorte van zijn kleindochter. Zijn dochter kreeg een kindje en John was bij de geboorte. ‘Als ik haar nu via videobellen zie, en zie hoe ze ligt te rollen en te kraaien van plezier, dan gaat er een stroompje geluk door me heen.’
Gebroken hart
Inmiddels woont John grotendeels in Australië. Daar bouwt hij verder aan zijn leven. Hij vertelt dat hij steeds beter leert omgaan met de situatie, maar het verlies van zijn zoon verdwijnt niet. ‘Ik draag altijd een domper met me mee. Dat gebroken hart gaat niet weg. Dat is inmiddels een beetje aan het lijmen, maar dat wordt nooit meer heel.’
'Als ik alleen ben kan ik helemaal wegzweven in de muziek en dan wordt dat af en toe een beetje te veel'
Verdriet toelaten
Soms overvalt het verdriet hem onverwachts. Bijvoorbeeld door muziek. ‘Ik ben een enorme muziekfan. Van mij mag de muziek 24 uur per dag aan. Maar ik vind het zelf heel moeilijk om, als ik alleen ben, muziek te gaan draaien. Dan kan ik helemaal wegzweven in de muziek en dan wordt dat af en toe wel een beetje te veel.’
Als het verdriet komt, vecht John er niet tegen. ‘Als ik moet huilen, dan moet ik huilen. Dat maakt niet uit of ik thuis aan het rommelen ben, gras aan het maaien ben of in de supermarkt ben. Als het komt, dan komt het. En dan laat ik het gaan.’
Daniël dichtbij
Vanwege Johns emigratie, kan hij niet vaak langs het graf van Daniël. Daarom laat hij het grafmonument op zijn arm tatoeëren. De tattoo geeft hem rust. ‘Nu kan ik ernaar kijken als het verdriet opkomt. Dan denk ik: ja, ik zie je. Dit ben jij precies.’
Tekst gaat verder onder de foto's.
Reddende engel
Een belangrijke reden dat John het leven weer een zeven kan geven, is zijn vrouw Jacinta. Twee jaar geleden vertelt hij al dat zij hem enorm steunt. Inmiddels zijn de twee getrouwd. ‘Ze is mijn reddende engel. Ze kan mij heel goed geruststellen en ik kan met haar alles delen.’
Voor John is Jacinta een houvast. ‘Zij is mijn anker waar ik me soms even aan mag vastklampen op het moment dat ik het echt helemaal ga verliezen.’ Dat hij haar aan de andere kant van de wereld heeft gevonden, blijft bijzonder. ‘Al die miljoenen vrouwen in Nederland waren het niet voor mij. Ik vond haar 20.000 kilometer verderop, haha.’
Tekst gaat verder onder de foto.
Rechtszaak
De rechtszaak rond het ongeluk van Daniël is nog altijd niet afgerond. John probeert er niet continu mee bezig te zijn, maar als het onderwerp terugkomt, merkt hij wat het met hem doet. ‘Ik houd me er echt pas mee bezig als het er weer is, want het geeft mij heel veel woede. Gelukkig heb ik veel leuke dingen om naar uit te kijken en om van te genieten,’ vertelt hij.
'Wie weet wordt het ooit wel een zeven plus. Daar zou ik meer dan tevreden mee zijn.’
‘Niemand haalt een tien’
Heeft John inmiddels vrede met die zeven? ‘Ja, absoluut. Is er iemand die een tien haalt op de wereld en volledig gelukkig is? Ik denk het niet. Als je heel eerlijk bent en naar jezelf kijkt, geloof ik dat een tien niet eens haalbaar is. Wie weet wordt het ooit wel een zeven plus. Daar zou ik meer dan tevreden mee zijn.’
Voor John zit geluk niet in grote dingen. ‘Het is de simpelheid die het leven mooi maakt en kleur geeft. Daar moet je het mee doen,’ sluit hij af.
Stream alle seizoenen van Hello Goodbye op NPO Start.
