Dat Ahmed zo wordt geraakt door het groeiende armoedeprobleem is geen verrassing. Hij weet namelijk als geen ander hoe het is om te leven met weinig. 

In 1992 ontvluchtte Ahmed Abdillahi als 12-jarig jongetje Somalië vanwege de burgeroorlog. Met zijn oom en tante reisde hij naar Nederland, zijn vader en moeder bleven achter. ‘We gingen het onzekere tegemoet. Je spreekt de taal niet, je bent weg je vertrouwde omgeving. Dat is niet niks.’ 

Ahmed kon maar moeilijk aarden in Nederland. Hij woonde eerst in een Fries dorpje, maar vertrok zes jaar later naar Rotterdam. Hier ontmoette hij zijn vriendin, met wie hij trouwde en een zoon kreeg.

Vluchten uit de werkelijkheid

Maar zijn relatie hield geen stand. Zijn vrouw ging bij hem weg en vertrok met hun zoontje naar Engeland. Hij raakte de grip kwijt op zijn leven en begon steeds meer te drinken en te blowen. 

‘Ik ging dagelijks drinken en blowen. Ik voelde zo veel frustratie dat mijn leven niet liep zoals ik wilde. Het was een vlucht uit de werkelijkheid. Op een gegeven moment kon ik niet meer goed functioneren en raakte ik mijn baan en huis kwijt. Maar op een dag besloot ik: dit wil ik niet meer.’ 

Het roer ging om 

Vanaf dat moment gooide Ahmed zijn leven om. ‘Als je ergens in het leven vastloopt, dan moet je soms nieuwe ervaringen opdoen en weggaan uit je vertrouwde omgeving’, vertelt hij.

Hij begon te werken als postbezorger en las stapels boeken. Zijn wereld werd langzaamaan groter en hij leerde de Nederlandse taal, cultuur én de stad kennen. 

Zijn werk als postbezorger bracht niet alleen structuur en ritme in zijn leven, het bracht hem ook in contact met zijn wijk en de Rotterdamse samenleving. Toen viel het Ahmed op hoeveel armoede er is. 

Bewoners wegjagen

Ook ziet hij dat steeds meer betaalbare woningen worden gesloopt en plaats moeten maken voor nieuwbouwwoningen voor mensen met een flinke portemonnee.  

Zelf is Ahmed al vijf keer zijn sociale huurwoning uit gezet omdat die gesloopt werden. En elke keer kwamen er dure woningen voor in de plaats. ‘Het raakt me echt omdat ik het zie als een manier om de huidige bewoners weg te jagen. Dat is onmenselijk, zo ga je niet met je bewoners om.’

In zijn ideale Rotterdam wonen alle verschillende inwoners juist door en mét elkaar. ‘Tussen verschillende groepen mensen wonen ontwikkelt je als mens. Dan worden we meer solidair met elkaar. En dat is nodig.’

Aandacht en publiciteit 

De groeiende armoede en ongelijkheid in zijn geliefde Rotterdam zat hem zo dwars, dat hij in actie kwam. Hij besloot om in één jaar tijd 25 marathons te rennen en zo aandacht en publiciteit te krijgen voor zijn missie. 

Zo hoopt hij dat zijn boodschap over armoede in de stad hoog op de politieke agenda komt.