Theatermaker Marjon Moed had een langgekoesterde droom om een keer de Camino de Santiago te lopen. Die tocht zette haar aan het denken over het belang van christelijke rituelen en haar godsbeeld. 'Ik vergelijk mijn relatie met God weleens met mijn moeder. Ik ben super dankbaar dat ze mij op de wereld heeft gezet, maar ik bel haar ook niet elke dag om haar daarvoor te bedanken.'
Marjon Moed ziet het leven als een pelgrimage. Als programma- en theatermaker loopt ze met een onderzoekende blik door het leven. 'Ik ben altijd onderweg. Als er iets op mijn pad komt waarbij ik me goed voel, dan ga ik daarmee aan de slag.' Dat deed ze ook tijdens de coronacrisis. Haar theatervoorstellingen konden niet doorgaan, dus wanneer een van de spelers haar vroeg om in plaats daarvan te werken op de corona-ic, slaat ze ook dat zijpad in.
Op de afdeling hielp ze het medisch personeel met al het werk waarvoor je geen medische kennis nodig had, zoals eten rondbrengen en bezoek ontvangen. Het team bestond vooral uit corona-werklozen, zoals horecapersoneel, stewardessen en mensen uit de culturele sector. 'Ik vond het geweldig dat ik als theatermaker mijn steentje kon bijdragen in het ziekenhuis. Zo kon ik er ook voor zorgen dat we weer sneller het podium op konden.'
Camino de Santiago
Na de periode op de ic-afdeling vertrok Marjon ook echt op pelgrimage. Ze ging te voet naar Santiago de Compostela: een langgekoesterde droom. Tijdens de tocht leerde ze veel over zichzelf en het leven. Daarbij zag ze alles op haar reis steeds als een metafoor. 'Iedereen deelde daar zijn eten met elkaar. Als je van alles maar één hebt, en toch alles deelt, is er ineens veel te veel.'
De lessen die ze tijdens de Camino leerde, vond ze zo waardevol dat ze iedereen aanraadt ook een keer een pelgrimstocht te maken. 'Als iedereen een keer zo'n Camino gaat lopen, ziet de wereld er volgens mij heel anders uit.'
'Als je alles deelt, is er ineens heel veel'
Twijfels over het geloof
Door het pelgrimspad te bewandelen, stapte Marjon in de voetsporen van een eeuwenoude traditie. Het zette haar aan het denken over het belang van christelijke rituelen en de vraag: moet ik nog wat met het christelijk geloof? Voor de EO maakte ze een webserie waarin ze opzoek ging naar een antwoord op deze vraag.
Marjon groeide zelf op in een gereformeerd gezin, maar heeft nooit belijdenis gedaan. Ze had te veel vragen en twijfels. Inmiddels is haar godsbeeld flink veranderd: 'Ik vergelijk God wel eens met mijn moeder. Ik ben heel dankbaar dat ze me gebaard heeft, maar ze heeft er niks aan als ik haar vier keer per dag bel om haar daarvoor te bedanken.'
Niks missen van De verwondering?
Schrijf je dan in voor de KRO-NCRV inspiratienieuwsbrief
