‘Ik ga ervoor zorgen dat ik niet doodga, en dat heb ik altijd vastgehouden.’ Het zijn de hoopvolle woorden van Melissa Peters (33), die ongeneeslijk ziek is. In september 2025 krijgt ze de prognose nog een maand te leven. Maar ze is er nog steeds en nog niet klaar om te gaan.
Nog een maand te leven
2025 is op zijn zachtst gezegd voor Melissa een turbulent jaar te noemen. Met een rijk gevuld leven gooit een nare rugpijn ineens roet in het eten. Het is zo heftig dat ze al snel denkt dat er meer aan de hand is. Het gaat gepaard met uitvalverschijnselen waarvan de eerste zich voordoet tijdens haar werk.
Melissa vertelt: ‘Het beeld viel ineens weg en ik kreeg heel veel pijn. Ik wilde een collega iets vragen en realiseerde me dat ik niemands naam meer wist. Ik dacht: gebeurt dit echt?’
De diagnose komt in september 2025 en is onverbiddelijk. Melissa: ‘Ik kreeg een heel slechtnieuwsgesprek, in plaats van een slechtnieuwsgesprek. Ze vertelden me dat het om de meest agressieve vorm van kanker ging, dat het niet echt te behandelen was en dat ik nog een maand had. Maar ik zei direct: Ik ben er sowieso langer dan een maand. En nu zijn we alweer een half jaar verder.’
Het gaat om twee glioblastomen. Eén zit op Melissa haar slaap en een op haar hypothalamus (het controlesysteem van de hersenen). Hoewel het bijna niet voorkomt, is het bij Melissa uitgezaaid naar haar ruggenmerg.
Ik zei direct: Ik ben er sowieso langer dan een maand. En nu zijn we alweer een half jaar verder'
Ga ik nu dood?
Als Melissa het nieuws hoort, is er net een drain geplaatst en krijgt ze ketamine. Melissa: ‘Het enige wat ik toen kon vragen was: ga ik nu dood? Later kwam het besef van: holy shit, ik ga ervoor zorgen dat ik niet doodga. En dat heb ik altijd vastgehouden.’
En dat is tot op heden ook zo. De tumoren zijn gestopt met groeien en de MRI’s zien er goed uit. De neuroloog stelt de prognose in december 2025 bij naar een jaar.
Niet aan overgeven
Ook deze prognose is voor Melissa alsnog een bijzonder pittige boodschap. Melissa: ‘De laatste tijd merk ik wel dat het fysiek slechter gaat. Maar ik ben ervan overtuigd dat het mentale deel heel belangrijk is. Zolang ik mij er niet aan overgeef heb ik er vertrouwen in. Als ik dat wel doe, zal ik me met de dag slechter voelen.’
‘Hoezo mag ik niet meer werken en hoezo moet ik zwemmen met de oudjes?'
Zwemmen met de ouderen
Door het ziek zijn kan Melissa niet meer werken als producer in de evenementenbranche, een baan waarvan ze heel erg genoot. In plaats daarvan gaat ze via een stichting naar een creatieve ochtend en een zwemles, waar de gemiddelde leeftijd ongeveer 60 is.
Boosheid over haar ziekte komt de laatste tijd langzaam een beetje naar boven. ‘Hoezo mag ik niet meer werken en hoezo moet ik zwemmen met de oudjes?’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Schrijf je in voor de nieuwbrief Persoonlijke verhalen
Lees onze privacyverklaring
‘Hoi, ik heb kanker’
Dat haar leven anders is dan dat van leeftijdsgenoten geldt ook voor het huisje, boompje, beestje verhaal. ‘Er is voor mij geen sprake van zwanger worden of een huis kopen. Mijn vriendinnen zijn bezig met relaties, huizen en gezinnen. Ik merk dat dat anders is. Maar ik zou het leuk vinden om iemand te ontmoeten.’
Melissa probeert dat een tijdje op datingapps: ‘Het eerste wat je eigenlijk moet zeggen is: hoi, ik heb kanker. En dan is het aan diegene om te blijven of om door te gaan. Ik snap ook dat je op deze leeftijd misschien aan kinderen denkt.’
Plakboek voor nabestaanden
Hoewel Melissa van plan is nog even te blijven, geeft het haar rust om met de dood bezig te zijn. Zo maakt ze een plakboek voor haar nabestaanden en regelt ze tot in de puntjes haar eigen uitvaart. ‘Na mijn overlijden kan iedereen zijn pagina uit het plakboek scheuren. Het is heel veel werk, maar het geeft mij rust dat ik tegen iedereen alles heb kunnen zeggen.’
Melissa heeft graag de touwtjes in handen. ‘Ik vind het belangrijk dat ik dit onderdeel kan afsluiten zoals ik wil. Nu ben ik nog fit genoeg om mijn begrafenis te regelen. Alles staat op papier. Als ik overlijd hoeft alleen Iede (de begrafenisondernemer, red.) gebeld te worden om het in gang te zetten. En dan gebeurt het gewoon.’
Spoken
Melissa weet niet zeker of ze in een hiernamaals gelooft. Lacht: ‘Ik hoop dat ik een beetje kan spoken. Dat ik af en toe gedag kan zeggen. Ik denk niet dat er helemaal niks is. Maar wat dan?’
De afgelopen drie weken voelt de dood voor Melissa dichterbij. ‘Ik voelde dat ik het wel heel spannend vind dat de dood zo dichtbij voelt. Ik wil dit eigenlijk nog helemaal niet.’
De driedelige serie Uitvaart van je leven is te zien op het YouTube-kanaal van NPO Start Next. Melissa is te zien op 18 juni.
