Een eenzame jeugd

De 43-jarige Ellen wordt geboren in Nijmegen. Kort na Ellens geboorte raakt haar moeder in een postnatale depressie, die uiteindelijk twee jaar aanhoudt. Desondanks zijn de gevolgen hiervan haar hele jeugd voelbaar.  

Ellen: 'Mijn moeder zat in een zware depressie. Ze deed wat ze kon, maar ze leefde niet in het hier en nu en daarom ik ook niet. Ik miste liefde en voelde me eenzaam en onveilig. Ik staarde vaak maar wat voor me uit en ik had nooit zin om te spelen. Ik ging onbewust voor haar zorgen, omdat ik bang was haar kwijt te raken. Het was een soort overlevingsstrategie.' 

Game over 

Om de pijn uit haar verleden te verdoven, zoekt Ellen toevlucht in de modellenwereld. Maar dit blijkt allesbehalve helend. Ellen: ‘Ik wilde zo graag een keer echt gezien worden, dus ik besloot om te gaan werken als model. Maar ik merkte al snel daar ik hier niet de liefde ging vinden waar ik naar op zoek was. Het was een harde wereld, en het maakte mijn wonden eigenlijk alleen maar groter. De ene dag zeiden ze bijvoorbeeld: "We willen je zó graag hebben voor onze show", en een paar dagen later hoor je: "Je bent te dik.”’ 

Na een aantal jaar in het werkveld, stort Ellen volledig in: ‘Ik werd steeds maar weer de grond ingetrapt. Ik was slechts een paspop, en mijn mening was niet welkom. Opeens hoorde ik in mijn hoofd: “Game over”. Vanaf dat moment kon ik ook echt niks meer. Ik raakte in een zware depressie, lag alleen nog maar in bed en staarde naar het plafond. Zelfs naar het toilet gaan kostte me te veel energie.' 

Een spirituele ontwaking 

Ellen probeert van alles: ze neemt therapie, leest zelfhulpboeken en gaat mediteren. Toch lijkt niks haar echt te helpen. Ellen: ‘Ik was radeloos. Ik vroeg aan het universum: “Geef mij alsjeblieft een teken. Wat moet ik toch doen om hieruit te komen?”’ 

Uiteindelijk geeft een spirituele ontwaking haar het antwoord. Ellen: ‘Een vriend van mijn ouders maakte een einde aan zijn leven. Tot mijn schrik zag ik zijn geest. Toen wist ik het zeker: er bestaat zoveel meer dan alleen dat wat we kunnen zien.’ 

‘Voor het eerst begreep ik waar mijn uitzichtloze situatie al die tijd vandaan kwam. Mijn lichaam en mijn ziel waren niet één. Ik kreeg visioenen en voelde steeds meer de energieën van de mensen om mij heen. Langzaam leerde ik naar binnen keren en zocht ik voor het eerst de liefde in mijzelf op, in plaats van om mij heen. Toen wist ik, het komt goed. Ik werd de moeder en vader die ik mijn hele jeugd gemist heb: dat is pas échte autonomie.’ 

Het solohuwelijk 

Ellen ziet hoe veel mensen in onze maatschappij, net zoals zij ooit, uit balans raken. Ellen: 'Mannen weten vaak niet goed hoe ze hun emoties moeten uiten, terwijl vrouwen hun grenzen en innerlijke kracht verliezen. Hierdoor is het lastiger om een geschikte partner te vinden. Veel vrouwen kiezen er tegenwoordig zelfs voor om helemaal niet meer te daten. Niet omdat ze geen liefde willen, maar omdat ze die verbinding gewoon niet kunnen vinden.' 

Om de kracht van zelfliefde met anderen te delen, introduceert Ellen het solohuwelijk. Door de mannelijke en vrouwelijke energie in jezelf te verbinden, en zo als het ware met jezelf te trouwen, vind je de liefde in jezelf.  

Ellen: 'Ik trouw mensen door een rituele ceremonie met zichzelf. Hierdoor voelen mensen zich weer compleet en écht gezien. Trouwen met jezelf is eigenlijk gewoon een daad van zelfliefde. Zo ben je niet meer afhankelijk van liefde buiten je, en leer je ook gezonde relaties aangaan in de buitenwereld, zowel vriendschappelijk als romantisch.’ 

Een wijze les 

Of iedereen met zichzelf moet trouwen? Ellen: 'De meeste mensen leven in een beperkt hokje in hun hoofd, en dat is jammer. Ik zeg echt niet dat iedereen met zichzelf moet trouwen. Maar trouw blijven aan jezelf, dat is echt zo belangrijk. Om echt alles in jezelf te leren omarmen. Ik hoop dat iedereen die innerlijke kracht ooit mag vinden, daar wordt het leven een stuk mooier van.’ 

Meer lezen over Ellen? Lees haar volledige interview op haar website of kijk op de social kanalen van Zentijd.